ตอนที่มองดูอูหลิงอวี่สวมแหวนให้ตน ซือหม่าโยวเย่ว์ก็นึกถึงท่าทางตอนเจ้าบ่าวสวมแหวนให้เจ้าสาวตอนที่ผู้อื่นแต่งงานกันในชาติก่อนขึ้นมาทันที
อูหลิงอวี่มองดูท่าทางของซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนี้อย่างพึงพอใจแล้วพูดว่า “เช่นนี้แล้ว แม้ว่าจะเป็นสัตว์อสูรวิเศษระดับสูงก็ไม่มีทางได้กลิ่นอิสตรีบนร่างของเจ้าแล้ว เอาล่ะ ตาเฒ่าผู้นั้นเร่งข้าอีกแล้ว ข้าต้องไปแล้ว จำเอาไว้ให้ดี เจ้าเป็นผู้หญิงของข้าแล้ว ต่อจากนี้ไปห้ามล่อแมลงล่อผีเสื้อตัวอื่น และจำเอาไว้ว่าจะต้องคิดถึงข้าด้วย”
พูดจบแล้วเขาก็ประทับจูบบนริมฝีปากเธออีกครั้ง
“สาวน้อย อย่าได้ลืมสัญญาของพวกเราล่ะ คราวหน้าต้องแต่งกายเป็นหญิงให้ข้าดูด้วยนะ”
เจ้าคนบ้า!
“ฮ่าๆๆ! ออกไปจากที่นี่ไม่ไกลมีเมืองอยู่แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีค่ายกลนำส่งไปยังเมืองหลวงอยู่” เมื่อเห็นท่าทีของซือหม่าโยวเย่ว์ เขาก็หัวเราะเสียงดังแล้วถอยหลังออกไป นิ้วชี้ทั้งสองประกบกัน จากนั้นห้วงมิติก็ดูคล้ายจะถูกฉีกแยกตามการเคลื่อนไหวของเขา แล้วอุโมงค์สีดำทะมึนอันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
อูหลิงอวี่มาถึงตรงหน้าอุโมงค์แล้วหันมามองซือหม่าโยวเย่ว์แวบหนึ่งพลางเอ่ยว่า “แม่สาวน้อย จำเอาไว้ว่าอย่าให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงตัวตนที่เป็นหญิงสาวของเจ้าเป็นอันขาด มิฉะนั้นหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นข้าก็ไปช่วยเจ้ามิได้หรอกนะ”
