เย่ว์ก่อนจะถามว่า “เมื่อใดเจ้านายจึงจะฟื้นขึ้นมานะ”
“น้องสาวคนสวยเอ๋ย!” เจ้าคำรามน้อยเหาะมาตรงหน้าหลิงหลงแล้วพูดว่า “น้องหลิงหลงอย่าได้เป็นกังวลไปเลยนะ อีกไม่นานเย่ว์เย่ว์ก็คงจะฟื้นแล้วละ!”
“น้องสาวบ้านเจ้าสิ!” หลิงหลงลุกขึ้นเสียงดังตึงตังแล้วเตะเข้าบนหน้าเจ้าคำรามน้อยทีหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ตอนพี่สาวก่อร่างขึ้นมา ไม่รู้เลยว่าเจ้ายังอยู่ที่ขุมไหน ยังมิได้ฟักตัวเลยกระมัง! ยังจะกล้าเรียกข้าว่าน้องสาวอีก! ถ้าอยากจะเรียกก็เรียกข้าว่าพี่หลิงหลิงสิ!”
เจ้าคำรามน้อยรู้สึกว่าใบหน้าของตนแทบจะถูกเหยียบแบนจนกลายเป็นขนมเปี๊ยะอยู่แล้ว มันยื่นอุ้งเท้าน้อยๆ ของมันไปตบบนขาของหลิงหลงเบาๆ พลางเอ่ยว่า “ขาของพี่หลิงหลงคงจะเจ็บแล้วกระมัง อยากจะให้ข้าเป่าให้พี่สักหน่อยหรือไม่”
“แค่เนื้อหนังอ่อนปวกเปียกของเจ้าจะทำให้ข้าเจ็บปวดได้อย่างนั้นหรือ” คำเรียกหาว่าพี่หลิงหลงทำให้หลิงหลงได้ใจอย่างยิ่ง เจ้าอสูรน้อยตัวนี้ช่างน่ารักเหลือเกิน จากนั้นนางก็เหาะกลับไปนั่งลงบนร่างซือหม่าโยวเย่ว์แล้วใช้มือน้อยเท้าคางพลางมองเธอที่หลับใหลไม่ได้สติด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล
นับได้ว่าเจ้าคำรามน้อยมองออกว่าหลิงหลงผู้นี้จะต้องเป็นผู้ที่มีอารมณ์ร้อนอย่างแน่นอน หากเจอเรื่องที่ขัดหูขัดตา ก็จะต้องลงไม้ลงมือ มิน่าเล่าคนอย่างเจ้าวิญญาณน้อยจึงมิอาจทนนางได้ จึงเป็นคู่กัดกับนางมานานปีถึงเพียงนี้
แต่ดูเหมือนว่านางจะชื่นชอบซือหม่าโยว
