ซือหม่าโยวเล่อมองเห็นซือหม่าโยวเย่ว์สงบลงแล้ว ปมที่ขมวดรัดแน่นในหัวใจจึงค่อยคลายลง เพลิงโทสะในใจที่คลายลงไปกลับปะทุขึ้นมา เขาพุ่งตัวเข้าไปก่นด่าเธอว่า “เจ้ารับคำท้าประลองของผู้อื่นตามใจชอบได้อย่างไรกัน! เจ้ารู้จักการรับผิดชอบความเป็นความตายของตนเองบนเวทีประลองหรือไม่ ถ้าหากเกิดเรื่องไม่คาดคิดอันใดขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไรเล่า”
“ท่านพี่สี่ นี่ข้าก็มิได้ยังดีๆ อยู่หรือไร” ซือหม่าโยวเย่ว์ก้าวเข้าไปดึงมือของซือหม่าโยวเล่อเอาไว้แล้วพูดว่า “เอาน่า มีอะไรอยากจะพูด กลับไปแล้วก็ค่อยว่ากันเถิดนะ ที่นี่มีคนเยอะแยะไปหมดเลย”
“เฮอะ เจ้าก็รู้นี่ว่ายิ่งคนเยอะก็ยิ่งขายหน้า!” ซือหม่าโยวเล่อพูดพลางถลึงตามองเธอ
“อะแฮ่มๆ พวกเรากลับกันก่อนเถิดนะ” เว่ยจือฉีมองเห็นผู้คนไม่น้อยส่งสายตาแปลกประหลาดมาทางพวกเขาจึงเสนอแนะขึ้น
“ไปกันเถิด”
ระหว่างทางกลับ ซือหม่าโยวเล่อก็พร่ำบ่นซือหม่าโยวเย่ว์ตลอดทาง บอกว่าเธอไม่ควรจะไปรับคำท้าประลองโดยไม่สนใจว่าจะเป็นอันตรายอะไรกับตัวเอง หากมีเรื่องอันใดให้บอกพวกเขา พวกเขาจะช่วยเธอจัดการเอง
เมื่อได้ฟังคำพร่ำบ่นที่เต็มไปด้วยความห่วงกังวลของซือหม่าโยวเล่อ ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ท่านพี่สี่ ข้าโตแล้วนะ มิอาจพึ่งพาการคุ้มครองของพวกท่านอยู่ตลอดได้หรอก
