์ของที่นี่เต็มไปด้วยปราณวิญญาณ ทั้งยังปลูกเครื่องยานานาชนิดเอาไว้เป็นจำนวนมากอีกด้วย
“เครื่องยาเหล่านี้มาจากที่ไหนกันหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เดินมาตรงกลางไร่พลางมองดูเครื่องยาสมุนไพรอันแข็งแรงชวนให้คนตกใจแล้วเอ่ยถามขึ้น
“สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้านายคนก่อนเหลือเอาไว้ทั้งสิ้น เครื่องยาสมุนไพรเหล่านี้แก่จนมีอายุหลายแสนปีได้แล้วล่ะ” วิญญาณครวญเอ่ยตอบ “ส่วนพวกที่ไม่อาจปลูกได้นานนัก ข้าก็จัดการตามรอบเวลา”
“เจ้านายคนก่อนหน้านี้อย่างนั้นหรือ”
“ใช่แล้ว นั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาเมื่อหลายแสนปีก่อนแล้วล่ะ นานเสียจนข้าเองก็เริ่มจำไม่ได้ไปบ้างแล้ว” วิญญาณครวญเอ่ยระลึกความหลัง สายตาที่มองไกลออกไปนั้นมีความโดดเดี่ยวอันลึกล้ำแฝงอยู่ภายใน
บางทีอาจเป็นเพราะมีความสัมพันธ์ของการทำพันธสัญญาอยู่ เมื่อซือหม่าโยวเย่ว์ได้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเดียวดายของมันแล้วก็เดินเข้าไปกอดมันเอาไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยว่า “ต่อจากนี้ไปมีพวกเราอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วละนะ”
ร่างกายเล็กจ้อยของวิญญาณครวญสั่นสะท้าน ตัวแข็งเกร็งอยู่ในอ้อมแขนของเธอ เมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในอ้อมแขนของเธอแล้วมันก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงมา ก่อนจะขานรับเสียงหนึ่ง “อืม”
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบหลังวิญญาณครวญแล้วอุ้มมันเดินออกนอกบ้านพลางพูดว่า “พวกเราไปดูที่อื่นๆ กันบ้างดีกว่า”
“ดีเลย ดีเลย!” เจ้าคำรามน้อยยืนอยู
