“คนเช่นเขานี้ก็สมควรถูกตีเสียให้ตายนั่นแหละ! คนไร้ค่าที่ไร้ประโยชน์ผู้หนึ่ง หากมิใช่เพราะมีท่านปู่คอยคุ้มกะลาหัวแล้วเขาจะมาเชิดหน้าชูคออยู่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
“…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินวาจาเหล่านี้แล้วในใจก็ส่งเสียงเฮอะเยียบเย็นเสียงหนึ่งพลางแอบจดจำพวกเขาเอาไว้อย่างเงียบๆ เธอเห็นว่าแถวหลังสุดของชั้นเรียนมีที่นั่งว่างอยู่ที่หนึ่ง จึงเดินตรงไปนั่งลงที่นั่น หลังจากนั้นก็หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
อันที่จริงแล้วหากพูดถึงเจ้าของร่างเดิม นางก็ไม่เลวเลยทีเดียว ที่ไม่ชอบเรียนหนังสือก็เป็นเพราะว่านางไม่อาจบำเพ็ญได้ ย่อมมิได้มีความสนใจในเรื่องเกี่ยวกับการบำเพ็ญเหล่านี้เลย
นางชมชอบบุรุษรูปงาม นี่ก็ไม่มีอะไรให้ตำหนิ เพราะเดิมทีนางก็เป็นสตรี เพียงแต่ว่าความชอบนี้กลับกลายมากเกินจะควบคุม จึงทำให้ผู้อื่นรับไม่ได้ แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ นางที่มาจากครอบครัวที่บารมีสูงส่งก็มิได้ข่มเหงรังแกผู้คน อีกทั้งยังมิได้พาลูกน้องไปเกะกะระรานเหมือนกลุ่มอันธพาลบางกลุ่ม
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์เรื่องที่ซือหม่าโยวเย่ว์มาเข้าเรียนอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นเธอมิได้โต้ตอบเลยแม้แต่น้อย ทุกคนก็เริ่มหมดความสนใจแล้วเปลี่ยนหัวข้อไปเป็นเรื่องรับนักเรียนใหม่เข้ามาในสองวันนี้แทน
