“ก่อนหน้านี้ท่านหมอที่เคยมาดูอาการเจ้าต่างก็บอกว่าเส้นลมปราณของเจ้าอุดกั้น ดังนั้นจึงไม่อาจรับสัมผัสปราณวิญญาณในอากาศได้ ด้วยเหตุนี้จึงบำเพ็ญไม่ได้ ปีนั้นตอนที่บิดาของเจ้าอุ้มเจ้ากลับมาก็เคยบอกว่ามารดาของเจ้าได้รับบาดเจ็บตอนที่อุ้มท้องเจ้า อาจจะกระทบถึงเจ้าก็เป็นได้ ทั้งหมดล้วนส่งผลต่อพัฒนาการของเจ้าได้ทั้งสิ้น ทำไมเจ้าถึงอยากจะถามเรื่องนี้ขึ้นมาหรือ” ซือหม่าเลี่ยมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างประหลาดใจ
“ท่านปู่ ข้าสงสัยว่าการที่ข้าไม่อาจบำเพ็ญได้นั้นจะมิได้เป็นมาแต่กำเนิด แต่เป็นไปได้ว่ามีสาเหตุที่เกิดขึ้นภายหลังน่ะสิขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าจะบอกว่า…” ซือหม่าเลี่ยมองนางอย่างไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ข้าถูกพิษเข้าเสียแล้วขอรับ นอกจากนี้ก็เป็นพิษที่อุดกั้นเส้นลมปราณพอดีเสียด้วย ดังนั้นข้าจึงคิดว่าการที่ข้าไม่อาจบำเพ็ญได้นั้นจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอนเลยขอรับ”
“ตึง!” ซือหม่าเลี่ยผุดลุกขึ้นจากม้านั่งอย่างประหลาดใจ เพราะออกแรงมากเกินไป ม้านั่งจึงพลิกล้มลง
“นี่… นี่เจ้าพูดจริงหรือ” ซือหม่าเลี่ยจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “ข้าแน่ใจเป็นอย่างยิ่งเลยทีเดียว ท่านปู่ พิษที่ข้าเจอชนิดนี้แม้จะพบเห็นได้ยากยิ่ง แต่ก็มิได้ตรวจพบได้ยากเลยนะขอรับ นอกจากนี้ยังดูเหมือนว่าพิษชนิดนี้จะอยู่ในร่างกายของข้ามาเนิ่นนาน
