แล้วด้วย ดูคล้ายว่าข้าจะถูกวางยามาตั้งแต่เกิดเลยนะขอรับ”
“ก่อนหน้านี้องค์จักรพรรดิก็เคยส่งคนมาตรวจดูตั้งหลายต่อหลายครั้ง ผู้ที่เชิญมาต่างก็เป็นท่านหมอหรือไม่ก็นักหลอมยาที่มีชื่อเสียง แต่ละท่านต่างก็บอกเพียงแค่ว่าร่างกายของเจ้ามีปัญหา แต่กลับมิได้ค้นพบเลยว่าเจ้าถูกพิษ!” ซือหม่าเลี่ยพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าสิงจั้นเทียน องค์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรตงเฉินให้ความเคารพต่อซือหม่าเลี่ยเป็นอย่างยิ่งมาโดยตลอด คนที่เขาส่งมาก็ย่อมมิใช่คนหยาบช้าธรรมดาทั่วไปแน่นอนอยู่แล้ว แม้กระทั่งพวกเขายังไม่อาจค้นพบได้ พิษนี้จะต้องมิได้พบเห็นได้บ่อยในโลกแห่งนี้อย่างแน่นอน
“เป็นไปได้ว่าพิษชนิดนี้เป็นสิ่งที่มิได้พบเห็นบ่อยๆ ในดินแดนแห่งนี้ นอกจากนี้ผู้ที่ถูกพิษ นอกจากเส้นลมปราณถูกอุดกั้นแล้วก็มิได้มีอาการอื่นใดอีก ถ้าหากมิใช่เพราะคลำเจอว่ามีจุดสองจุดอยู่ใต้รักแร้ ข้าก็คงมิอาจค้นพบได้หรอกขอรับ ดังนั้นการที่ท่านหมอคนอื่นๆ มิอาจตรวจพบได้นั้นก็เป็นเรื่องปกติขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ตอนนั้นที่บิดาของเจ้าอุ้มเจ้ามาก็พูดเพียงแค่ว่ามารดาของเจ้าได้รับบาดเจ็บตอนที่ตั้งครรภ์เจ้า ดังนั้นเขาจึงรู้สึกได้ว่าร่างกายของเจ้าไม่ค่อยดีนัก และก็คิดเพียงว่านั่นคือสาเหตุ คิดไม่ถึงว่าที่จริงแล้วจะเป็นเพราะถูกพิษ!” ซือหม่าเลี่ยพูด
“ท่านปู่ ตอนที่ข้าเกิด มิได้เกิดที่นี่หรือขอรับ เหตุใดจึงบอกว่าบิดาข้าอุ้มข้ามาเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึก
