ว่าคำพูดของซือหม่าเลี่ยแปลกประหลาดอยู่บ้างจึงเอ่ยถาม
“แค่กๆ… ตอนที่บิดามารดาเจ้าให้กำเนิดเจ้านั้นมิได้อยู่ที่อาณาจักรตงเฉิน เจ้าอายุได้เกินครึ่งปีแล้วจึงถูกอุ้มกลับมา ตอนนั้นมีเพียงแค่บิดาเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น พอเขาทิ้งเจ้าเอาไว้แล้วก็บอกว่าจะไปตามหามารดาเจ้า นับตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย” ซือหม่าเลี่ยเล่าระลึกความหลัง “ใช่แล้ว เย่ว์เอ๋อร์ แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรกันว่าตนเองถูกพิษ ใครเป็นผู้ตรวจร่างกายเจ้าพบกันหรือ รีบบอกข้ามาเร็วเข้าสิ ข้าจะได้ไปพบเขาให้เขามาถอนพิษให้เจ้าเสีย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ท่านปู่ไม่ต้องรีบร้อนหรอกขอรับ ไม่ได้มีใครตรวจให้ข้าหรอก เป็นตัวข้าที่ตรวจพบเองน่ะขอรับ”
“ตัวเจ้าเองอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าเลี่ยมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างไม่เชื่ออยู่บ้างแล้วพูดว่า “เจ้าอย่ามาหลอกปู่เลย ยังมีอะไรที่มิอาจบอกปู่ได้อีกอย่างนั้นหรือ คนผู้นั้นให้เจ้ารักษาความลับใช่หรือไม่”
“เอ่อ…” ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าแต่ไหนแต่ไรเจ้าของร่างเดิมนั้นเป็นคนที่ทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง อยู่ดีๆ มาพูดเช่นนี้ ซือหม่าเลี่ยไม่เชื่อก็เป็นเรื่องปกติ จากนั้นเธอก็หยิบเอาเทียบยาสองแผ่นนั้นออกมาแล้วเอ่ยว่า “ท่านปู่ขอรับ นี่คือเทียบยาถอนพิษ ท่านให้คนไปจัดหายานี่มาสักหลายๆ ชุด จำเอาไว้ว่าต้องให้พวกเขาเก็บเป็นความลับด้วยนะขอรับ ไม่เช่นนั้นเมื่อถึงเวลาหากข้าทำไม่สำเร็จก็คงจะขายหน้าคนอย่า
