งใหญ่โตเลยทีเดียว!”
“อืม ปู่รู้แล้วล่ะ” ซือหม่าเลี่ยพยักหน้า รอจนซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปแล้วก็หยิบเทียบยามาดู ก็เห็นว่าตัวหนังสือบนนั้นถึงแม้ว่าจะไม่น่าดูอยู่บ้าง แต่ตัวอักษรเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ก่อนหน้านี้ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เคยรู้จักมาก่อน จึงเอ่ยว่า “ข้าว่าแล้วเชียว จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ใครเข้ามานี่ทีซิ ไปข้างนอกแล้วจัดหายาตามตำรับนี้กลับมาสักหลายๆ ชุด”
“ขอรับท่านแม่ทัพ” ทหารยามสองคนเข้ามาจากด้านนอกแล้วรับตำรับยาในมือซือหม่าเลี่ยมาก่อนจะออกไป
ส่วนซือหม่าโยวเย่ว์เมื่อจัดการธุระเรียบร้อยแล้วก็กลับไปอย่างผ่อนคลาย หลังจากที่กลับไปยังเรือนของตนเองแล้วเธอก็ขังตัวเองอ่านหนังสืออยู่ในห้อง เธอวางแผนเอาไว้ว่าเมื่อมีเวลาก็จะอ่านตำราแพทย์เหล่านี้เพื่อศึกษาอย่างลึกซึ้ง
เพียงไม่นานเครื่องยาที่ซือหม่าโยวเย่ว์ต้องการก็ถูกส่งมาให้ เธอตรวจดูเครื่องยาเหล่านั้นรอบหนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาก็ให้อวิ๋นเย่ว์นำชุดหนึ่งไปยังห้องครัวในเรือนตนแล้วต้มมาเป็นยาชามหนึ่ง หลังจากที่ดื่มลงไปแล้วก็ให้พวกนางเตรียมถังอาบน้ำให้ หลังจากนั้นก็ให้คนอื่นออกไปแล้วขังตัวเองอยู่ในห้อง เธอโยนยาอีกชุดหนึ่งลงไปในถังอาบน้ำ รอจนน้ำในถังอาบน้ำเปลี่ยนเป็นสีแดงสดแล้วเธอจึงค่อยถอดเสื้อผ้า ก่อนจะค่อยๆ แช่ตัวลงไปในน้ำช้าๆ
“โอ๊ย….” ความรู้สึกแสบร้อนห่อหุ้มตัวเธอเอาไว้ในขณะที่แช่ลงไปในน้ำ ความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทั่วร่าง
“บ้าเอ๊ย คิดไม
