ลยทีเดียว ถึงแม้ว่าเมื่อขึ้นไปข้างบนแล้วจะเล็กลงเรื่อยๆ แต่ชั้นบนสุดก็ยังใหญ่กว่าสนามบาสเกตบอลเสียอีก
“โอ้แม่เจ้า นี่คืออะไรกัน นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้วนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกตะลึงเพราะภาพอันอลังการที่เห็นตรงหน้าเสียแล้ว โดยเฉพาะความแตกต่างระหว่างแต่ละชั้น พอเธอได้สติกลับคืนมาก็เริ่มวิตกกังวลขึ้นมา “หนังสือเยอะแยะขนาดนี้ แล้วจะเริ่มหาจากตรงไหนล่ะ ถ้ารู้ก่อนก็คงถามท่านปู่ไปแล้วล่ะ”
เธอหาที่ชั้นหนึ่งก่อน หลังจากที่ค้นหาอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พบว่าที่นี่จัดวางหนังสือประเภทเดียวกันเอาไว้ด้วยกัน ถ้าหากเป็นชั้นวางเดียวกันก็จะเป็นหนังสือประเภทเดียวกัน เช่นนั้นด้านหลังอีกสิบแถวก็เป็นหนังสือประเภทเดียวกันทั้งสิ้น
“ฮ่า หาเจอแล้ว” หลังจากหาอยู่นานสองชั่วโมง ในที่สุดเธอก็หาตำราที่เกี่ยวข้องกับทักษะการแพทย์เจอท่ามกลางชั้นที่หนึ่งของห้องหนังสือสะสม
เธอหาท่ามกลางแถวหนังสืออยู่ชั่วครู่ก็หาหนังสือที่เกี่ยวกับเครื่องยาพบ และปรากฏว่าทั้งชั้นนี้ล้วนใช่ทั้งสิ้น เธอลูบท้องที่หิวโหยอยู่บ้างก่อนจะหยิบหนังสือออกมาหลายเล่มแล้วหอบเอาไว้ในอ้อมแขนเดินออกมาจากห้องหนังสือสะสม ตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องหนังสือสะสม ประตูด้านหลังก็ลงกลอนเองเสียงดังคลิก
เวลานี้ฟ้ามืดลงแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปยังเรือนของตน อวิ๋นเย่ว์และชุนเจี้ยนเห็นหนังสือหอบใหญ่ที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอแล้วก็รีบเข้ามารับอย่างรวดเร็วพลางถามว่า ”คุณชาย อย
