ือหม่าโยวเย่ว์คิดจะไปวนเวียนแถวห้องหนังสือสะสม แต่เมื่อนึกถึงว่าอาหารที่ได้กินล้วนเป็นอาหารที่ปรุงอย่างง่ายๆ ทุกครั้งแล้วก็หลุดปากพูดไปว่า “ข้าจะไปดูในห้องครัวสักหน่อย สอนคนครัวผัดกับข้าวน่ะขอรับ!”
“สอน…สอนคนครัวผัดกับข้าวอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าเลี่ยถูกคำตอบของซือหม่าโยวเย่ว์ทำให้ตกใจจนตัวแข็งไปเสียแล้ว
“ถูกต้องแล้วขอรับ วันนี้จักรพรรดิตงเฉินมิได้ทรงเรียกท่านปู่ไปปรึกษาเรื่องราชการหรอกหรือ ข้าจะอยู่ที่บ้านนี่แหละ ไม่ไปไหนทั้งนั้นขอรับ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เธอรู้ว่าที่ซือหม่าเลี่ยถามเธอเช่นนี้ก็เพราะไม่วางใจตน กลัวว่าตนจะออกไปแล้วถูกคนรังแกอีก ตอนนี้มีคำรับรองแล้วเขาก็ควรจะออกไปอย่างสบายใจได้
ถึงแม้ว่าซือหม่าเลี่ยจะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์สักเท่าใดนัก เพราะก่อนหน้านี้นางก็เคยพูดเช่นนี้มาก่อนแล้ว แต่พอตนก้าวออกไปจากบ้าน เธอก็ก้าวตามออกไปติดๆ ทันที แต่เมื่อเห็นนางเดินมุ่งตรงไปยังห้องครัว เขาก็ทำได้เพียงแค่เลือกที่จะเชื่อนางอีกครั้ง
คราวนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ได้ผิดคำพูด วันนี้เธออยู่ในครัวตลอดทั้งวันจริงๆ เมื่อเห็นซือหม่าเลี่ยที่กลับออกมาจากวังแล้วก็เอ่ยว่า “ท่านปู่ ท่านมาลองชิมกับข้าวที่พ่อครัวเพิ่งผัดใหม่ๆ นี่ดูสิขอรับ!” พูดแล้วเธอก็ยังใช้ตะเกียบคีบอาหารส่งไปถึงปากซือหม่าเลี่ย
ซือหม่าเลี่ยกินผักที่เธอส่งมาให้ลงไป พลางเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “นี่มันอาหารอันใดกัน เหตุใดจึงอร่อยเช
