าดนี้แล้ว ทำผิดนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ชีวิตนี้ของข้าเก็บเงินไว้ไม่ได้ และยังถูกทุบตีอยู่บ่อยๆ เวรกรรมทำมาก็ชดใช้ไปหมดแล้ว สร้อยข้อมือเส้นนี้ก็เป็นของที่ผู้อื่นมอบให้ด้วยความเต็มใจ พวกเขาไม่เก่งเท่าข้าเอง จะมาโทษข้าได้หรือ หากบรรพบุรุษของพวกเขาจะตำหนิ ก็ต้องตำหนิที่ลูกหลานของตัวเองไม่เอาไหนสิ”
“…” เซี่ยเฉียวหมดคำพูด
นางได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า
“นี่เป็นของดีนะ เจ้าเกิดมาพร้อมโชคชะตาเช่นนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่หากมีสิ่งนี้ไว้ก็จะต่างออกไปแล้ว” โม่หลิงจื่อเอ่ย
ชะตาพิฆาตคนในครอบครัวของนางสามารถใช้ของดีอย่างนี้กดข่มไว้ได้
ของสิ่งนี้ก็นับว่าของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง
เซี่ยหนิวซานก็อายุไม่น้อยแล้ว ต่อให้นางพิฆาตเขาตายไปโดยบังเอิญก็ไม่เป็นไรหรอก ของนี่ไม่ได้มีให้เขาใช้
อีกอย่าง หากมียันต์คาถาคุ้มกันอยู่แล้ว ขอให้พวกเขาไม่ใกล้ชิดกันเกินไปก็จะไม่เป็นปัญหาใหญ่อะไรหรอก
หลังจากที่เขาเข้าเมืองหลวงมาแล้วก็สืบได้ความว่านังหนูนี่แต่งงานแล้ว เขาก็รู้สึกว่าของสิ่งนี้น่าจะใช้ได้พอดี ถ้าหากนางบังเอิญมีลูกก็จะได้รักษาเด็กไว้ได้
