บรมสารีริกธาตุ?”
“ใช่แล้ว ของภิกษุชราคนหนึ่งน่ะ ตอนที่เดินทางมาข้าเห็นวัดแห่งหนึ่งเข้าพอดี ข้าก็เลยเข้าไปสนทนาแลกเปลี่ยนวิชาความรู้เสียหน่อย แล้วก็บังเอิญเอาชนะเขาได้ เจ้าดูสิร้อยไข่มุกไว้เรียบร้อยทีเดียว ข้าบรรจงขัดเงาและวางไว้ใต้ฐานองค์เทพเพื่อสะสมพลัง ข้าใช้มันท่องคัมภีร์วันละหลายๆ ครั้งจนมันเรียบลื่นขนาดนี้ และพอดูได้หน่อย เจ้าจะพกไว้เองก็ดี หรือจะให้คนในครอบครัวพกไว้ก็ได้” โม่หลิงจื่ออธิบายอย่างตื่นเต้น
“……” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่ามันเป็นของร้อนขึ้นมาในทันใด
เดิมพันได้มาก็แปดเปื้อนแล้ว
เซี่ยเฉียวปวดหัวทันที
จ้าวเสวียนจิ่งตกใจยิ่งกว่า เขาเหลือบมองสร้อยข้อมือนั้นอย่างเนียนๆ และอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
ไม่รู้ว่าเป็นของวัดไหนที่โชคร้ายอย่างนี้…
พระบรมสารีริกธาตุที่สามารถทำให้โม่หลิงจื่อถูกใจได้ขนาดนี้จะต้องไม่ใช่ของที่พระภิกษุธรรมดาทำขึ้นมาแน่ๆ บางที่อาจจะเป็นของพระภิกษุที่มีชื่อเสียงบางรูป…
ถึงอย่างไรเขาก็ชนะเดิมพันได้มันมาแล้ว เซี่ยเฉียวจะไม่รับก็กลัวว่าจะทำให้อาจารย์เสียใจ นางจึงได้แต่พยักหน้ายอมรับไว้ “อาจารย์ ต่อไปจะไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของท่านอีกแล้ว ละเว้นสุรา ละเว้นผู้หญิง ละเว้นความหุนหันพลันแล่น และการพนัน ท่านทำไม่ได้สักอย่าง…”
“ก็ตอนนั้นข้าคำนวณแล้วว่าเรื่องมงคลของเจ้าใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ก็เลยอยากจะมอบของขวัญให้เจ้าบ้าง…” โม่หลิงจื่อไม่ใส่ใจสักนิด “ข้าอายุอานามตั้งมากขน
