ศีรษะ “จริงสิ…พอเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว รบกวนพวกเจ้าบอกเขาด้วยว่า ที่บ้านข้าไม่ได้มีทรัพย์สมบัติอะไรมากมายนัก แถมยังมีน้องสาวน้องชายคู่หนึ่งที่ต้องเลี้ยงดูอีก ข้าคงชดใช้พิณที่แพงอย่างนั้นไม่ไหว เห็นแก่ที่ข้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เรื่องนี้ก็ให้แล้วๆ กันไปเถอะนะ!”
“หากไม่ได้จริงๆ ก็ให้…ฝังพิณนั้นไปเสีย แล้วคิดว่ามันเป็นแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่ง ต่อไปก็ให้หลอกเขาว่า พิณราคาแพงตัวนี้ได้ฝึกฝนจนกลายเป็นภูตและบินหนีไปแล้ว! ฮ่าๆๆๆ” เซี่ยผิงกั่งแต่งเรื่องไปเรื่อย
ถึงอย่างไร เขาก็ชดใช้เป็นเงินให้ไม่ได้
เขายอมตัดนิ้วชดใช้ให้เขาเสียยังดีกว่า!
“……” เซียวอวี้หรงรู้สึกตกใจกลัวและติดอ่างเล็กน้อย “ไม่ ไม่ได้นะ…เก็บ…เก็บไว้เป็นที่ระลึกเถอะ…”
“หากเจ้าไม่ให้ข้าฝังมัน ต่อไปพอเขาเห็นมันเข้าแล้วร้องไห้ขี้มูกโป่ง ก็ไม่ใช่เรื่องของข้าแล้วนะ เจ้าปลอบเขาเอาเองก็แล้วกัน” เซี่ยผิงกั่งดึงตัวเองออกมาจากเรื่องนี้ทันที
“……” เซียวอวี้หรงหวาดกลัวท่าทางของเซี่ยผิงกั่งจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเจียงจิ้นลู่ที่เหมือนลูกนกกระทาเลย เขารู้สึกเห็นอกเห็นใจศิษย์พี่ซังจริงๆ
ศิษย์พี่ซัง…ไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดนั้น ใต้เท้าเซี่ยช่วยเขาไว้ เขาจะต้องไม่วอแวคิดถึงพิณตัวนั้นอีกแน่ๆ แต่ใต้เท้าเซี่ยผู้นี้กลับยั่งโมโหเก่งจริงๆ…
หากเหมือนตัวซวยของศิษย์พี่ซัง!
เมื่อเขารู้อย่างนี้ก็คงจะตามรัชทายาทกับศิษย์พี่ใหญ่ไปแล้ว เขาจะอยู่ตรงนี้ทำไมนี่!
พลาดไปแ
