ยังรู้จักที่จะเอ่ยเสียงเบา
เซียวอวี้หรงที่นั่งอยู่บนรถม้ารู้สึกขนหัวลุกไปหมด เขาเหลือบมองเซี่ยผิงกั่งด้วยสายตาหวาดกลัวนิดๆ และรู้สึกเสียววาบที่ท่อนล่าง
“เจ้าอย่าได้แอบจับเขาตอนเพราะหมั่นไส้ที่เขารักสวยรักงามเชียวนะ ถ้าหากเจ้าทนไม่ไหวจริงก็แค่ต่อยตีกันสักยกแสดงบารมีก็พอแล้ว” เซี่ยเฉียวกระซิบตอบ
“……” มุมปากเซี่ยผิงกั่งกระตุกเล็กน้อย
“……” อาจารย์เซียวหน้าแดง
จับตอน…
“ศิษย์พี่ใหญ่…คำนั้นไว้ใช้กับสัตว์นะ…” เซียวอวี้หรงรีบเอ่ยทันที
“ข้าผิดไปแล้ว” เซี่ยเฉียวรีบเก็บอาการทันที นางเปลี่ยนอย่างว่องไว
เมื่อครู่นี้นางแค่อยากจะซุกซนบ้างเท่านั้น วันนี้นางมีความสุขมากจริงๆ มีคนตั้งมากออกมาเที่ยวเล่นกับนาง อากาศฤดูใบไม้ผลิก็อบอุ่น ดอกไม้ผลิบาน นางได้ออกมาสูดอากาศอย่างนี้ ช่างเป็นอะไรที่ดีงามมากจริงๆ
เซียวอวี้หรงไม่อาจจะกัดข้อผิดพลาดของเซี่ยเฉียวไม่ปล่อยได้
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็มองออกว่าเซี่ยเฉียวกำลังช่วยให้เซี่ยผิงกั่งระบายอารมณ์ออกมาบ้าง
ต้องโทษที่สายตาของซังโหยวจู้จี้จุกจิกเกินไป และเขาทนกับท่าทางดุดันวาจาหยาบคายไร้มารยาทของเซี่ยผิงกั่งไม่ได้จริงๆ การแสดงออกว่ารังเกียจทางสายตานั้นจึงออกจะชัดเจนเกินไปอยูบ้าง
เพียงแต่เซี่ยผิงกั่งเป็นพวกฝึกยุทธใช้กำลัง เขาไม่ค่อยสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้อยู่แล้ว ต่อให้ซังโหยวจะมองเขาด้วยสายตาจู้จี้จุกจิก แต่เขาก็ยังไม่เห็นว่าผิดปกติอะไร
ตอนที่ 1112 ตลอดกาล
เซี่ยเฉ
