วคนทันที
ไม่นานนักหลิวหมิงก็ถูกลากตัวออกมา เขาดิ้นรนขัดขืนไม่หยุด “พวกท่านมาจับข้าทำไม! ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนี่!”
เหล่าองครักษ์ไม่ได้พูดอะไรมาก
รัชทายาทกำชับพวกเขาไว้แล้วว่า ไม่ว่าปรมาจารย์โม่จะสั่งอะไร พวกเขาก็ต้องทำตาม ไม่สามารถละเมิดคำสั่งได้ ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกงุนงงไม่เข้าใจแค่ไหน แต่พวกเขาก็ต้องทำตามคำสั่งตั้งแต่แรก!
พวกเขาจับคนโยนขึ้นรถม้า จากนั้นก็รีบเร่งตามนักพรตน้อยไปทันที
แล้วพวกเขาก็ไปถึงปากทางเข้าแต่ก็ไม่พบใครทั้งนั้น
“ปรมาจารย์ ก็แค่นักพรตน้อยคนหนึ่งเท่านั้น ท่านจะตื่นตระหนกไปทำไมเล่า” องครักษ์ผู้หนึ่งถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ข้าสงสัยว่านักพรตน้อยคนนั้นคือคนที่ข้าตามหาอยู่” แววตาของเซี่ยเฉียวลึกล้ำ
ไม่ใช่สงสัย แต่มั่นใจ
เพราะนักพรตน้อยคนนั้นเป็นเด็ก พอนางเห็นเข้าจึงไม่ได้ตั้งใจมองมากนัก แต่มานึกดูให้ดี ดวงตาทั้งคู่ของเขาผิดปกติ มันไม่ได้แบ่งขาวดำชัดเจนเหมือนเด็ก กระดูก โหงวเฮ้ง และท่าทางล้วนแต่มีปัญหาบางอย่าง มันเหมือนกับหม้อของส่วนผสมที่บดรวมกันในที่เดียว มองแวบแรกก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าดูให้ดีก็จะรู้สึกมันน่าอึดอัดใจ
“เด็กคนหนึ่ง?” เหล่าองครักษ์ตกตะลึงไปในทันที
ครั้งนี้พวกเขาออกมากับปรมาจารย์ ภารกิจคือตามหานักพรตคนหนึ่งซึ่งรู้แค่ว่าเป็นพวกสายมาร รายละเอียดเป็นอย่างไรไม่รู้
แต่พวกเขาไม่นึกเลยว่าจะเป็นเด็กคนหนึ่งนี่?
“ข้าคิดว่าเขาไม่ใช่เด็ก เขาอาจจะตัวเล็กน้อย แต่ดว
