ป็นโจรก็คงจะทำได้แค่ลงไม้ลงมือสินะ! อย่าได้นึกว่าหลังจากเรื่องครั้งนั้นแล้วข้าจะกลัวเจ้าเชียวนะ!” ซย่าหย่าอวิ๋นเอ่ยอีก
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “อย่าพูดมาก หากเจ้ายังไม่หยุดพูดอีก ข้ากังวลว่าเจ้าจะไม่ได้อยู่รอดจนถึงเวลาเดิมพันกับข้า”
ก่อนหน้านี้นางเดิมพันกันเอาไว้แล้ว หากนางสามารถหาถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดมาบริจาคได้ ซย่าหย่าอวิ๋นจะต้องไสหัวไปให้ไกล
เมื่อซย่าหย่าอวิ๋นคิดถึงความแค้นเรื่องขี้เถ้าในเตาคราวนั้นขึ้นมาก็รู้สึกเกลียดชังเซี่ยเฉียวยิ่งนัก หลังจากที่นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เผลอปัดของที่อยู่ตรงหน้าจนตกลงบนพื้น
“มัวยืนนิ่งอยู่ทำไม มาช่วยจัดการเก็บกวาด แล้วยกของใหม่มาสิ!” ซย่าหย่าอวิ๋นพูดกับนางกำนัลที่ยืนอยู่ข้างหลังเซี่ยเฉียว
ตอนที่ออกจากบ้านเซี่ยเฉียวพาสาวใช้ติดตามมาด้วยก็จริง แต่สถานการณ์ในวันนี้พิเศษ พวกสาวใช้จึงต้องรออยู่รอบนอก ส่วนพวกที่ยืนอยู่ตรงนี้ล้วนแล้วแต่เป็นนางกำนัลในวังทั้งนั้น
ข้างหลังหญิงสาวแต่ละคนจะมีนางกำนัลยืนอยู่หนึ่งคน
เวลานี้ซย่าหย่าอวิ๋นไม่เพียงสั่งนางกำนัลที่คอยรับใช้ตนเอง แต่ยังสั่งนางกำนัลที่ยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยเฉียวด้วย
“ไปเถอะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ
นางกำนัลจึงตอบรับคำของนาง แล้วก้มหน้าลงเพื่อจัดการเก็บสิ่งของ
ทันทีที่นางกำนัลเดินจากไป ซย่าหย่าอวิ๋นก็ขยับเข้าใกล้นางอีกนิด ทันใดนั้นนางก็ดึงของบางอย่างออกจากร่างเซี่ยเฉียวแล้วโยนออกไป “พี่หญิงเซี่ย?! ทำไมเจ้
