มกันเฮ่อจือหร่านจับมือเล็ก ๆ ของจู้เอ้อร์ขึ้นมา ท าท่าทางทักทายโม่จิ่วเยี่ย“จู้เอ๋อร์ เจ้าบอกท่านพ่อสิว่าข้าจะเป็นเด็กดี รออยู่ที่บ้านจนกว่าท่านจะมีชัยกลับมา”จู้เอ๋อร์ราวกับเข้าใจค าพูดของมารดา เขาจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยด้วยดวงตากลมโตแล้วส่งเสียงอ้อแอ้ จากนั้นก็ยิ้มให้โม่จิ่วเยี่ยโม่จิ่วเยี่ยก้าวเข้าไปจับมือน้อย ๆ ของจู้เอ๋อร์ “ลูกพ่อ พ่อจะไปสร้างดินแดนให้เจ้า ต่อไปหน้าที่ในการปกป้องดินแดนนี้จะตกเป็นของเจ้า”เมื่อมองจากภายนอก โม่จิ่วเยี่ยเหมือนก าลังหยอกล้อจู้เอ๋อร์ต่อหน้าทุกคน แต่ในใจของเขาคิดแบบนั้นจริง ๆตอนที่เขาตกลงรับต าแหน่งอ๋องตะวันตกกับหนานอวี่และการได้รับดินแดนมาเป็นเพียงเหตุผลหนึ่งเท่านั้น
ในฐานะบิดา เขาต้องการทิ้งบางสิ่งไว้ให้ลูกหลานในอนาคตดังนั้นเขาจึงตกลงรับต าแหน่งอ๋องด้วยสองเงื่อนไขนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็อุ้มหมิงจูเดินเข้ามาเช่นกันหมิงจูเห็นบิดาก็ยิ้มจนตาหยี แล้วก็เลียนแบบท่าทางของพี่ชายส่งเสียงอ้อแอ้ราวกับก าลังบอกลาเขาโม่จิ่วเยี่ยเห็นลูกน้อยทั้งสองน่ารักเช่นนั้นก็รู้สึกใจอ่อนไปหมดเขาไม่อยากปล่อยมือ ลูบนั่นลูบนี่ไปมาแม้ว่าพวกลุงของเจ้าตัวน้อยจะไม่ได้เข้ามาหาหลานชายกับหลานสาวเหมือนอย่างน้องชาย แต่เมื่อได้เห็นท่าทางของพวกเขาก็รู้สึกอบอุ่นส าหรับสตรีสกุลโม่ยกเว้นเฮ่อจือหร่านแล้ว ภาพการอ าลาครอบครัวก่อนที่บุรุษสกุลโม่จะออกไปสนามรบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ความวิตกกังวลของพวกนางในยามนี้ไม
