้ว ข้ากับภรรยาก็วางแผนจะออกเดินทางกลับซีเป่ยวันพรุ่งนี้”ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่พูด หนานอวี่ก็เร่งให้เขารีบกลับไป และต้องไม่เสียเวลาระหว่างทาง“เรื่องนี้ต้องรีบจัดการโดยเร็วจริง ๆ คนที่จะน าราชโองการไปประกาศจะออกเดินทางไปซีเป่ยแต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้แล้ว”ความหมายของเขาชัดเจนมาก ตอนนี้สกุลโม่ยังไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงในเมืองหลวง แน่นอนว่าพวกเขาคงไม่รู้เรื่องที่โม่จิ่วเยี่ยตกลงจะกลับคืนสู่ราชส านักด้วย หากคนน าราชโองการไปส่งถึงซีเป่ยและโม่จิ่วเยี่ยไม่อยู่ด้วย คนสกุลโม่คงจะสงสัยแน่ที่จริงแล้วหนานรุ่ยออกจากซีเป่ยมานานขนานนี้ เขาก็คิดถึงเต๋อเฟยมาก
“ข้าตั้งใจว่าหลังจากน้องสามขึ้นครองราชย์และทุกอย่างลงตัวแล้ว ข้าก็จะจากไป ท่านแม่อยู่คนเดียวที่ซีเป่ยคงจะคิดถึงข้าแน่นอนนางอายุมากแล้ว ตอนยังสาวก็ไม่เคยได้สุขสบายอะไร ยามแก่เฒ่าเช่นนี้ข้าไม่อาจปล่อยให้นางจิตใจไม่สงบได้”หากหนานรุ่ยไม่ได้พูดมากมายเช่นนี้ หนานอวี่คงจะรั้งเขาไว้ในเมืองหลวงเพื่อช่วยเหลือตนเองแล้วเขาหวงแหนความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างตนกับหนานรุ่ยนักแต่เขาก็ไม่อยากขัดขวางพี่ชายให้กลับไปท าหน้าที่กตัญญูเพราะเหตุผลของตนเอง“ดูเหมือนว่าสิ่งที่กล่าวไว้ในหนังสือจะไม่ผิดเลยแม้แต่น้อยจักรพรรดิทุกราชวงศ์ทุกยุคสมัย สุดท้ายก็จะกลายเป็นคนโดดเดี่ยว”หลังเห็นหนานอวี่พูดด้วยความเศร้าสร้อย หนานรุ่ยจึงตบบ่าเขา“น้องสามวางใจเถอะ มิตรภาพระ
