้เขาคงหนีความตายไปไม่พ้น ในขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจดีว่าด้วยระดับความเกลียดชังที่โม่จิ่วเยี่ยมีต่อเขา คงไม่ปล่อยให้เขาตายอย่างสบายแน่นอน
เมื่อหนีไม่พ้นความตาย เขาก็ไม่คิดที่จะถูกโม่จิ่วเยี่ยดูหมิ่น
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หนานอวี่ได้ทรมานพวกเขาอย่างหนักทุกคนล้วนได้รับบาดเจ็บไม่น้อย จนท าให้ร่างกายของพวกเขาอ่อนแอลงอย่างมาก
เพื่อไม่ให้ต้องทนทุกข์ทรมาน อัครเสนาบดีเซวียกัดฟันแน่นพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย ตั้งใจจะพุ่งชนก าแพงที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือ ก็รู้สึกถึงความคันอย่างทรมานบนร่างกาย และความคันนี้เป็นความรู้สึกที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก
เพียงเพราะเขารู้สึกไม่สบายขึ้นมาทันใด พละก าลังเล็กน้อยที่เพิ่งรวบรวมได้ก็หายวับไปในพริบตา และเขาก็ทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง
ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่น่าเกลียดกว่าเสียงร้องไห้ดังมาจากในคุก พร้อมกับเสียงด่าทอแหลมคมของจักรพรรดินี
“โม่จิ่วเยี่ย เจ้าท าอะไรกับข้า? ข้าเป็นถึงมารดาแห่งแผ่นดิน การกระท าเช่นนี้ของเจ้าถือเป็นโทษถึงตาย”
“โม่จิ่วเยี่ย…ฮ่าๆๆๆ…ข้าคันจะตายอยู่แล้ว…แม้ข้าจะกลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเป็นอันขาด…”
โม่จิ่วเยี่ยกอดอกยืนมองดูพวกเขาทั้งหลายทรมานด้วยสายตาเย็นชา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ความคันบนร่างกายของพวกเขาก็ค่อย ๆ บรรเทาลงในที่สุด
ในขณะเดียวกัน รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่พวกเขาเพิ่งแสดงออกมาก็ท าให้เรี่ยวแร
