“คุณชายเก้า สิ่งที่ข้าก าลังจะเล่านี้อาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่ทั้งหมดนี้เป็นความจริง”เมื่อเห็นหวังมามาพูดออกมาอย่างจริงจังเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็คาดเดาได้ทันทีว่านางก าลังจะพูดอะไรต่อไป“คงเป็นความเข้าใจผิดของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงและหวังมามาแล้ว ข้าเป็นคนสกุลโม่อย่างแท้จริง ไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง”เมื่อได้ยินค าพูดของเขา หวังมามาก็ตะลึงงันอยู่กับที่ทันที่“คุณชายเก้า ท่านว่าอะไรนะ? ท่านรู้เรื่องนี้แล้วหรือ?”หวังมามาปล่อยมือของเฮ่อจือหร่าน แล้วหันไปเดินเข้าใกล้โม่จิ่วเยี่ย ท่าทางของนางชัดเจนว่าไม่เชื่อในสิ่งที่โม่จิ่วเยี่ยพูด คิดว่าเขาไม่ยอมรับความจริงนี้“คุณชายเก้า ข้ารู้ว่าท่านอาจจะรู้สึกขัดเคืองใจกับเรื่องนี้ แต่ท่านคือบุตรชายที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงให้ก าเนิดจริง ๆ นะ…”“หวังมามา ข้าไม่ได้รู้สึกขัดเคืองใจอะไร เพราะข้ารู้ว่าบุตรแท้ ๆของ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเป็นคนอื่น”
หวังมามาจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยอย่างพินิจพิเคราะห์ เห็นว่าขณะที่เขาพูดไม่มีอารมณ์ใด ๆ แฝงอยู่ และสีหน้าก็ดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง นางจึงเริ่มเชื่อในค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย“คุณชายเก้ากล่าวว่าบุตรแท้ ๆ ของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเป็นคนอื่นหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “อีกทั้งบุคคลผู้นั้นก็อยู่ในเมืองหลวงด้วย”ขณะที่หวังมามาก าลังจะถามโม่จิ่วเยี่ยว่าคนผู้นั้นเป็นใครและอยู่ที่ไหน หยวนกุ้ยเฟยบนเตียงก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง“เจ้า… เจ้าพูดว่า
