าลังถกเถียงกันอยู่นั้น โม่จิ่วเยี่ยก็ได้คิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว“คุณชายเฟ่ยได้รับข่าวมาเจ็ดวันก่อน หากคนของจักรพรรดินีเริ่มเคลื่อนไหวตั้งแต่ตอนนั้น พวกเขาก็จะใช้เวลาอย่างน้อยเจ็ดวันกว่าจะมาถึงซีเป่ย”
“การใช้ระเบิดไม่ใช่เรื่องยากส าหรับพวกอดีตทหารเหล่านั้นเพียงแค่ชี้แนะเล็กน้อยก็ท าได้แล้ว”“ข้าวางแผนที่จะใช้เวลาสองสามวันนี้ฝึกพวกเขาให้ใช้ระเบิด”“แน่นอนว่าระเบิดเป็นสิ่งที่สร้างความวุ่นวายมากเกินไป หากไม่จ าเป็นก็ไม่ควรใช้ อาจกล่าวได้ว่าระเบิดคือไพ่ตายสุดท้ายของสกุลโม่ของเรา”“ข้ายังมีหน้าไม้ยิงต่อเนื่องที่สามารถยิงได้ยี่สิบนัดติดต่อกันเก็บไว้อยู่บ้าง ข้าจะแจกจ่ายหน้าไม้เหล่านี้ให้กับทุกคน”“นับจากวันนี้ไป อย่างช้าที่สุดเจ็ดวัน ข้าจะจัดการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาน าหน้าไม้และระเบิดไปซุ่มซ่อนตัวตามเส้นทางที่จ าเป็นต้องผ่านเพื่อไปยังเมืองอวิ่น จะท าให้พวกมันมาแล้วไม่ได้กลับไปอย่างแน่นอน”“อืม สิ่งที่จิ่วเยี่ยกล่าวมานั้นมีเหตุผล เราต้องไม่ให้โอกาสพวกมันเข้าสู่เมืองอวิ่นได้เด็ดขาด” โม่ฉิงเห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อเสนอของโม่จิ่วเยี่ยไม่ต้องพูดถึงสตรีและทารกน้อยสองคนที่เพิ่งเกิดมาของสกุลโม่ที่ไม่มีความสามารถในการหลบหนีอันตราย แม้แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านซีหลิ่งก็เช่นกัน
หากนักฆ่าเหล่านั้นมาถึงที่นี่ สกุลโม่จะต้องต่อสู้อย่างแน่นอนเมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาจะต่อสู้กันอย่างดุเดือด ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะท
