าร้ายผู้บริสุทธิ์นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่สกุลโม่ต้องการ“ตกลงตามนี้ พวกเจ้าพี่น้องจงไปจัดการเรื่องนี้” โม่ฉิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ตามหลักการแล้วเขาอยากให้โม่จิ่วเยี่ยจัดการเรื่องนี้ทั้งหมด แต่เมื่อพิจารณาว่าเฮ่อจือหร่านและลูกสองคนยังต้องการการดูแลจากเขา เขาจึงให้ลูกชายไปจัดการด้วยกันแน่นอน เขาเชื่อว่าลูกชายคนอื่น ๆ สามารถท าตามค าสั่งของโม่จิ่วเยี่ยได้อย่างสมบูรณ์เมื่อเห็นว่าสกุลโม่เตรียมพร้อมแล้ว เมิ่งไห่หนิงจึงรู้สึกสบายใจขึ้นบ้างขณะที่เขาก าลังเตรียมตัวกล่าวลาและจากไป โม่ฉิงก็เรียกเขาไว้นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อตาเรียกเขาด้วยตนเองนับตั้งแต่เขาแต่งงานกับโม่หานเยี่ยโม่ฉิงโบกมือไล่บรรดาลูกชายให้ออกไปก่อน จากนั้นก็เชิญให้เมิ่งไห่หนิง นั่งลงข้างตัวเขา
“ตอนนี้เจ้าก็รู้ดีถึงสถานการณ์ของสกุลโม่ มันไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เห็นภายนอก สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม แม้แต่วันที่สงบสุขก็ยังไม่ยอมประทานให้พวกเรา…”“เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราสกุลโม่ก็ไม่ใช่ลูกมะเขือเทศที่อ่อนนุ่มให้ใครมาบีบคั้นได้ตามใจชอบ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อย่างเบาก็คือต้องต่อต้านคนที่จักรพรรดินีส่งมาอย่างลับ ๆ แต่ความจริงแล้วเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน”“หานเยี่ยเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของข้า ข้าไม่อยากให้นางต้องพัวพันกับเรื่องใด ตอนนี้นางเป็นสะใภ้สกุลเมิ่งของเจ้าแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะพานางออกห่างจากสกุลโม่”ค าพูดต่อจากนั้น โม่ฉิงไม่ได้เอ่ยออกมา เขารู้ว่
