“พรุ่งนี้ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกพวกท่านพ่อกับพี่ชาย ไม่ว่าอย่ำงไรก็ต้องให้ทุกคนรับรู้และเตรียมตัวให้พร้อม”โม่จิ่วเยี่ยกล่าว สีหน้ำเคร่งเครียด บ่งบอกถึงความวิตกกังวลของเขำอย่ำงชัดเจนเฮ่อจือหร่านเดินเข้ามาพูดปลอบเขำเบำ ๆ “มีปัญหาก็ย่อมมีวิธีแก้ไข พวกเรายังไม่ถึงกับเจอสถำนการณ์ร้ำยแรงเพียงนั้น ตราบใดที่พวกเราเตรียมป้องกันไว้ก่อน ก็ย่อมไม่มีปัญหาอะไรหรอก”ตอนนี้นางยังทำอะไรไม่ได้มากนอกจากปลอบใจโม่จิ่วเยี่ยไม่ให้กังวลเกินไปวันต่อมาโม่จิ่วเยี่ยไปยังเรือนของสองผู้อาวุโส บังเอิญว่าเพราะมีการแต่งงำนของโม่หานเยี่ย พี่ชายทุกคนจึงอยู่ที่นั่น เขำใช้โอกำสนั้นเล่ำเรื่องราวทั้งหมดต่อหน้ำพวกเขำโม่ชูหานมักจะหุนหัน ลุกขึ้นเป็นคนแรก“พวกเราสกุลโม่จงรักภักดีต่อราชสานัก หากไม่ใช่เพราะน้องเก้ำ พวกเราคงกลายเป็นเครื่องสังเวยของหยวนเหมิงไปแล้ว ถึงพวกเราจะไม่สนใจเรื่องก่อกบฏ แต่ก็ไม่ยอมให้ใครมาล่วงเกินได้ขนาดนี้”แม้คำพูดจะหยาบคำยไปบ้ำง แต่กลับตรงใจของทุกคน
พี่รองก็ลุกขึ้นด้วยความคับแค้นใจเช่นกัน“ทำไมพวกเราพี่น้องไม่ลักลอบเข้าเมืองหลวงสักครั้ง กำจัดจักรพรรดิสุนัขให้สิ้นซำกเสีย เขำจะได้ไม่ต้องคิดแผนเล่นงำนพวกเราอยู่ทุกวัน?”ทันทีที่กล่าวจบ ก็มีผู้คนเห็นด้วยตำม หวังจะไปเมืองหลวงเพื่อสังหารจักรพรรดิซุ่นหวู่ในขณะที่โม่จิ่วเยี่ยกำลังจะห้ำมปราบ โม่ฉิงก็พูดขึ้น“พวกเจ้ำโง่งมเสียจริง”พี่รองไม่ยอม“ท่านพ่อ หากจะรอให้เขำมาย
