ท่านพ่อ น้องเก้ำ เราจะต้องนั่งรอความตำยหรือ?”
“พวกเราไม่ได้จะนั่งรอความตำย แต่ต้องเตรียมการอย่ำงรอบคอบต่ำงหาก”โม่จิ่วเยี่ยกล่าวพลางหันไปมองพี่ห้ำ“พี่ห้ำ ตอนนี้พวกเราทำระเบิดได้มากเท่ำไรแล้ว?”“พวกข้าทำได้หนึ่งพันลูกแล้ว และเก็บพวกมันไว้ทั้งหมดบนภูเขำ” พี่ห้ำตอบโม่จิ่วเยี่ยกวาดตำมองไปรอบ ๆ“พี่เจ็ดไปหนานเจียง คำดว่ากว่าจะกลับมาคงอีกครึ่งเดือนตอนนี้พวกเราพี่น้องรวมถึงพวกเถำหรานและเหลียงห่ำวก็มีหลายสิบคน อีกสักพักพวกเราจะเรียกทุกคนมารวมกันเพื่อแจกจ่ำยระเบิดและสอนวิธีใช้งำน อีกอย่ำง ข้ากับหร่านหร่านยังได้เตรียมหน้ำไม้ยิงเร็วไว้ มันสามารถยิงต่อเนื่องได้สูงสุดถึงยี่สิบครั้ง พวกเราจะจัดสรรอาวุธทั้งหมดไปให้ทุกคน จากวันนี้ไป ทุกคนต้องลาบำกเปลี่ยนเวรยามป้องกันไม่ให้มีคนประสงค์ร้ำยเข้ามาได้ ขณะปกป้องครอบครัวของพวกเรา ก็ยังต้องดูแลชำวบ้ำนในหมู่บ้ำนซีหลิ่งด้วย ต้องไม่ให้พวกเขำมีอันตรายใด ๆ”พี่ใหญ่ก้ำวออกมา“เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนจัดการเอง”
โม่จิ่วเยี่ยถือโอกำสที่พี่ใหญ่ไปเรียกคน ให้เฮ่อจือหร่านสั่งซื้อหน้ำไม้แบบยิงหลายครั้งพร้อมลูกดอกจำนวนมากจากเถำเป่ำแล้วนาไปเก็บไว้ในห้องว่างเมื่อเตรียมพร้อมแล้ว พี่ใหญ่ก็ได้เรียกคนทั้งหมดมารวมตัวกันที่เชิงเขำโม่จิ่วเยี่ยเรียกคนมาไม่กี่คน เอาหน้ำไม้ที่เพียงพอกับจำนวนขึ้นเขำไปฝึกฝนพร้อมกับพี่น้องคิดถึงสภำพร่างกายของภรรยาตนเอง โม่จิ่วเยี่ยใช้เวลาเพียงวันเดียวสอนวิธีกา
