ภ้รองที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันแล้ว ที่เหลือล้วนอยู่ในเมืองหลวงซึ่งห่างไกลพันลี้หากพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของสกุลโม่ เว้นแต่ว่าญาติของพวกนางจะเต็มใจมาเยี่ยมลูกสาวที่ซีเป่ย เหมือนอย่างเฮ่อฮูหยิน ไม่เช่นนั้นอาจจะไม่มีวันได้พบกันอีกตลอดชีวิตเมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากนางค่อย ๆ เช็ดน ้าตาที่หัวตา แล้วสั่งก าชับโม่หานเยี่ยต่อว่าหลังแต่งงานไปแล้วจะต้องท าอย่างไรบ้างโม่หานเยี่ยเห็นท่านแม่ร้องไห้ นางก็อดไม่ได้ที่จะน ้าตาคลอพี่สะใภ้ห้าหยิบผ้าเช็ดหน้าเข้ามาใกล้ รีบเช็ดน ้าตาให้นางก่อนที่มันจะไหลออกมา“หานเยี่ยอย่าร้องไห้นะ ถ้าร้องไห้จนเครื่องส าอางเลอะเทอะจะไม่สวยเอานะ”พี่สะใภ้ห้าไม่น่าปลอบใจเลย พอปลอบใจแล้ว โม่หานเยี่ยยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้
นางโผเข้าไปในอ้อมกอดของท่านแม่แล้วสะอื้นไห้ “ท่านแม่โปรดวางใจเถิด ข้าจะต้องดูแลจัดการครอบครัวของพวกเราให้ดีเหมือนกับที่ท่านและพี่สะใภ้ท ามา…”เมื่อเห็นแม่ลูกเป็นเช่นนี้ บรรดาสตรีในห้องต่างก็น ้าตาคลอในขณะนั้นเอง เสียงของโม่ชูหานก็ดังมาจากด้านนอก“เตรียมตัวให้พร้อม เจ้าบ่าวมาถึงแล้ว”สะใภ้แปดซึ่งอยู่ใกล้ประตูที่สุดผลักประตูเปิดออก ได้ยินเสียงกลองและดนตรีดังแว่วมาอย่างเลือนรางจากความดังของเสียงนี้ ทุกคนสามารถตัดสินได้ว่าขบวนรับเจ้าสาวของเมิ่งไห่หนิง น่าจะเพิ่งเข้าหมู่บ้านมา“ท่านพี่ ขบวนรับเจ้าสาวยังอยู่ไกลอยู่เลย ท่านรีบร
