้อนไปไย?”พี่สะใภ้แปดอดไม่ได้ที่จะถามสามีของนาง หายเยี่ยเพิ่งร้องไห้จนเครื่องส าอางเลอะเทอะ ยังไม่ได้แต่งหน้าใหม่ให้เรียบร้อย หากว่าเจ้าบ่าวมาถึงในตอนนี้ พวกนางคงจะต้องวุ่นวายกันแน่พี่ชายแปดวิ่งจนหน้าแดงเล็กน้อย ไม่ได้ตอบค าถามของภรรยาในทันที่ ก้าวข้ามธรณีประตูแล้วรีบปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว“น้องสาวของข้า ไม่อาจปล่อยให้เขารับตัวไปได้ง่าย ๆ”ค าพูดนี้ท าให้บรรดาสตรีในห้องที่เพิ่งเช็ดน ้าตาอยู่เมื่อครู่ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าทางจริงจังของบุตรชายที่ปกป้องน้องสาว จึงต่อว่าอย่างขัดใจ “ไม่ว่าอย่างไร ก็คงไม่อาจห้ามน้องสาวเจ้าออกเรือนได้หรอกกระมัง?”“ท่านแม่… หานเยี่ยต้องออกเรือน แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เจ้าหนุ่มนั่นคิดว่าได้ภรรยามาง่าย ๆ”“ท่านพี่ ท่านจะท าอย่างไร?”จะท าอย่างไรดีล่ะ?โม่ชูหานเพียงแต่รีบกลับมาเพื่อขวางประตู แต่กลับไม่ได้คิดดีว่าจะท าให้เมิ่งไห่หนิงล าบากอย่างไรดีหลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็มองไปยังเหล่าสตรีในบ้าน“เมิ่งไห่หนิง มาจากตระกูลที่มีการศึกษา แม้ว่าเขาจะรู้วิชายุทธ์แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพี่น้องเรา ในวันมงคลเช่นนี้ พวกเราคงไม่อาจประลองยุทธ์กับเขาได้กระมัง?”“น้องแปดหมายความว่า อยากประลองความรู้กับเขาหรือ?”พี่สะใภ้รองถาม“มีอะไรที่ไม่สมควรเล่า? บรรดาพี่สะใภ้หลายท่านก็มาจากตระกูลที่มีการศึกษา มีพื้นฐานด้านวรรณกรรมที่ยอดเยี่ยม ไม่สู้เราลองประลองด้านวรรณศิล
