พร้อมกับส่งยอดฝีมือคนหนึ่งมาควบคุมสถานการณ์หากบอกว่าพวกเขาไม่มีจุดประสงค์คงไม่มีใครเชื่อโม่จิ่วเยี่ยถามนักฆ่าคนนั้นต่อว่า “พวกเจ้ามาที่ซีเป่ยมีจุดประสงค์อะไร?”“ข้าไม่รู้ นายท่านบอกแค่ว่าให้พวกเรามาที่ซีเป่ยแล้วคอยท าตามค าสั่งจากคุณชายใหญ่”เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว โม่จิ่วเยี่ยคิดว่านักฆ่าคงจะโกหก“พวกเจ้ามาอยู่ที่ซีเป่ยนานแค่ไหนแล้ว?”“พวกเราตามคุณชายใหญ่มาถึงซีเป่ยได้สิบกว่าวัน”“สิบวันที่ผ่านมาพวกเจ้าท าอะไรกันบ้าง?” นี่เป็นค าถามที่โม่จิ่วเยี่ยอยากรู้ที่สุด“พวกเราติดตามคุณชายใหญ่อยู่ตลอด ตั้งแต่จัดการร้าน แล้วก็เปิด ‘โรงเตี๊ยมจิงเซียนโหลว’ สองแห่ง”โม่จิ่วเยี่ยถาม “ระหว่างนี้ เซวียฝานไม่ได้สั่งให้พวกเจ้าท าอย่างอื่นหรือ?”นักฆ่าตอบ “คุณชายใหญ่บอกว่าคืนนี้อาจจะลงมือ ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรเขาไม่ได้บอก พวกเราแค่เตรียมตัวให้พร้อมเท่านั้น”โม่จิ่วเยี่ย “พวกเจ้าเดินทางมาซีเป่ยกี่คน?”
นักฆ่าตอบว่า “พวกเรานักฆ่ามีทั้งหมดสิบคน และคนที่ปลอมตัวเป็นคนงานอีกห้าคน”พอโม่จิ่วเยี่ยฟังค าพูดของเขาแล้วก็ค านวนจ านวนคนที่พวกเขาพี่น้องจับได้ ตรงตามที่อีกฝ่ายบอก เขาจึงสบายใจมากขึ้น อย่างน้อยก็ไม่มีคนหลุดรอดไปได้เวลาเดียวกันนั้น เขาก็สามารถสรุปได้ว่านักฆ่าคนนี้อาจรู้เรื่องเพียงเท่านี้ ด้วยการเตรียมใจพร้อมจะตาย อีกฝ่ายคงคิดแค่พูดออกไปก็จะได้ตายเร็วขึ้นโม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าให้กับพี่แปด บอกว่าคนคนนี้ไม่มีประโยชน์อะ
