าให้หญิงชราแม้ว่าหญิงชราจะดูเหมือนหมดสติ แต่ความจริงแล้วนางยังไม่ได้หมดสติไปเสียทั้งหมด พอเด็กหญิงป้อนน ้าให้ นางก็สามารถกลืนลงไปได้
หลังจากดื่มน ้าไปสองสามอึก หญิงชราก็ลืมตาขึ้นนางมองโม่ชูหาน จากนั้นน ้าตาก็ไหลออกมาทันที่ พลางพูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ขอบคุณเจ้าหนุ่มที่ช่วยชีวิตข้าไว้”ขณะก าลังพูดอยู่นั้น หญิงชราก็ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว “เจ้าหนุ่ม คนที่นี่ล้วนน่ากลัว เจ้ารีบหนีไปเถอะ!”นางกับหลานสาวถูกขังอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แม้จะไม่มีใครมาทรมาน แต่ก็ไม่มีใครให้อาหารหรือน ้าแม้แต่ค าเดียวอีกทั้งนางยังได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากข้างนอก คนพวกนั้นต้องไม่ใช่คนที่ท าการค้าสุจริตแน่นอน บางครั้งเนื้อหาที่พวกเขาสนทนากันก็ล้วนเกี่ยวกับการฆ่าฟันทั้งสิ้นคิดถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว หญิงชราก็เป็นห่วงว่าคนที่มาช่วยชีวิตนางอาจตกอยู่ในอันตรายจึงเอ่ยเตือนโม่ชูหานไม่ได้ท าตามที่นางบอก แต่กลับถามว่า “หวังหลินเป็นอะไรกับเจ้า?”เพียงได้ยินชื่อนี้ หญิงชราก็พยายามลุกขึ้นนั่ง“เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้จักลูกชายข้าหรือ? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”
หวังหลินถูกขังอยู่ในคุกใหญ่ของที่ว่าการเพราะฆ่าคน และเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ ว่าตนเองท าไปเพราะความจ าเป็น มารดาและลูกสาวของเขาถูกจับไว้เป็นตัวประกันหญิงชราตรงหน้าร่างกายอ่อนแอมาก โม่ชูหานกลัวว่าถ้าบอกความจริงไป นางอาจทนรับไม
