่ไหว ถ้าจะบอกจริง ๆ ก็ควรรอให้ร่างกายของนางฟื้นตัวขึ้นมาบ้างเสียก่อนโม่ชูหานหลบสายตานางแล้วลุกขึ้นยืน “หวังหลินยังมีชีวิตอยู่ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเขา”เพื่อป้องกันไม่ให้หญิงชราถามต่อ โม่ชูหานจึงออกจากห้องเก็บฟืนไปแม้ว่าจะไม่ใช่เพื่อหลีกเลี่ยงค าถาม เขาก็ต้องออกไปอยู่ดี ข้างนอกยังมีคนอีกมากมายที่ต้องสอบสวนถึงโม่จิ่วเยี่ยจะไม่ได้ตามเข้าไปในห้องเก็บฟืนพร้อมโม่ชูหาน แต่เขาก็ได้ยินบทสนทนาข้างในอย่างชัดเจนด้วยเหตุนี้ เมื่อพี่แปดกลับมาอยู่ข้างกายเขา โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่มีอะไรที่ต้องถามอีกสองพี่น้องสบตากันแวบหนึ่ง แล้วไปหาเสี่ยวเอ้อร์คนที่ขวางพวกเขาตั้งแต่แรก
เสี่ยวเอ้อร์คนนั้นถูกพวกเขาซ้อมอย่างหนัก ตอนนี้ยังเจ็บจนต้องขบฟันกัดริมฝีปากโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ออมมือเลยแม้แต่น้อย จับคอเสื้อแล้วยกตัวอีกฝ่ายขึ้นมา“พูดมา เจ้าเป็นใคร?”เสี่ยวเอ้อร์ถูกสองพี่น้องท าให้ตกใจกลัวตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว รู้ตัวแล้วว่าไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง ตอนนี้ยังถูกจับยกขึ้นมาเหมือนลูกไก่ท าเอาเขาขวัญหนีดีฝ่อ“ข้า…ข้าเป็นเพียงคนงานของจิงเซียนโหลวเท่านั้น…”จากท่าทางของคนพวกนี้ หากโม่จิ่วเยี่ยเชื่อค าโกหกของเขาก็แปลกแล้วขณะที่เสี่ยวเอ้อร์ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็หักข้อมืออีกข้างของอีกฝ่ายเสี่ยวเอ้อร์เจ็บจนเกือบจะสลบไป แต่โม่จิ่วเยี่ยไม่มีทางปล่อยให้เขาท าแบบนั้นมือที่จับคอเสื้อเปลี่ยนเป็นกระชากผมแทน ด้วยวิธีนี้ คนที่ถูกกระท าจะรู้สึกตั
