เอ่ย “โชคดีที่ไม่ทำให้พวกท่านผิดหวัง พวกข้าสร้ำงอาวุธร้ำยแรงชนิดนั้นสาเร็จแล้ว อีกทั้งข้ายังได้เรียนรู้วิธีการทำอย่ำงละเอียดด้วย”เขำเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองโม่ฉิงที่นั่งอยู่บนเตียง“ท่านพ่อ ข้าคิดว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เราสามารถเริ่มสร้ำงระเบิดได้แล้ว”โม่ฉิงพยักหน้ำเบำ ๆ “อืม คนที่คุกคำมสกุลโม่ของเราอาจปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ ยิ่งทำระเบิดออกมาได้เร็วเท่ำไหร่ก็จะยิ่งดี คำดว่าอีกราวยี่สิบกว่าวัน เจ้ำหกก็คงจะนาคนกลับมาจากหนานเจียงแล้วถึงตอนนั้น พวกเราต้องรวมตัวกันให้เร็วที่สุด พร้อมรับมือกับทุกสถำนการณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ”“ขอรับ พรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มลงมือ พยายามทำออกมาให้มากพอก่อนที่น้องหกจะกลับมา” โม่จงหยวนตอบรับ“จงหยวน แม้ว่าพี่สี่จะยังเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก แต่สองมือของข้าฟื้นตัวเต็มที่แล้ว ข้าเองก็สามารถช่วยได้เช่นกัน”เพื่อไม่ให้ถูกปฏิเสธ โม่ซิวเหยียนจึงจงใจโบกแขนไปมาสองสามครั้งต่อหน้ำทุกคน
พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สามก็ต่ำงแสดงออกว่าตนเองสามารถช่วยได้เช่นกันเนื่องจากการสร้ำงอาวุธชนิดนี้เป็นความลับ ไม่สามารถมอบหมายให้ผู้อื่นทำได้ พวกเขำพี่น้องจึงต้องพยายามเอาชนะสภำพร่างกายและพยายามมีส่วนร่วมให้มากที่สุดโม่ชูหานที่เพิ่งเลิกงำนกลับมา พอได้ยินว่าทำระเบิดสาเร็จแล้วและในอนาคตจะต้องเร่งทำ เขำก็รู้สึกกระวนกระวายใจ“พรุ่งนี้ข้าจะไปลาออกจากตำแหน่งที่ที่ว่าการ กลับมาช่วยที่บ้ำน”“ไม่ได้ พี่แปด ก
