ิ์จากเมืองหลวง มารยาทและธรรมเนียมปฏิบัติจึงไร้ที่ติเฮ่อฮูหยินรีบส่งสัญญาณให้สายใช้ที่มาด้วยกัน ไม่นานนัก สาวใช้ก็หยิบถุงผ้าออกมาจากรถม้าแล้วยื่นให้โม่หานเยี่ยโม่หานเยี่ยเป็นบุตรสาวคนเล็กสุดของสกุลโม่และยังไม่ได้ออกเรือน เฮ่อฮูหยินก็เพิ่งได้พบกับนางเป็นครั้งแรก ของขวัญแรกพบย่อมไม่อาจขาดได้เมื่อเห็นโม่หานเยี่ยก าลังจะปฏิเสธ เฮ่อฮูหยินจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก ให้ถือว่านี่เป็นของขวัญทักทายจากป้าเฮ่อเถอะ”ทันทีที่โม่หานเยี่ยได้รับถุงผ้านั้น นางก็ใช้มือบีบดู พบว่าข้างในไม่ใช่เงินหรือตั๋วเงิน แต่เป็นรูปร่างของเมล็ดพืชเล็ก ๆนางคุ้นเคยกับสิ่งนี้เป็นอย่างดี มันคือเม็ดแตงทองค าตอนนี้นางต้องท างานทุกวัน จึงเข้าใจถึงความยากล าบากในการหาเงิน และรู้ดีว่าเม็ดแตงทองค าเหล่านี้มีมูลค่ามาก
ของขวัญอันล ้าค่าเช่นนี้ นางรับไว้ไม่ได้“ขอบคุณท่านป้าเฮ่อที่เมตตา แต่ของขวัญทักทายนี้ล ้าค่าเกินไป หานเยี่ยรู้สึกละอายใจที่จะรับไว้เจ้าค่ะ”เมื่อเห็นท่าทางของโม่หานเยี่ยที่สง่างามและมีมารยาท เฮ่อฮูหยินจึงรู้สึกสงสารอีกครั้งหญิงสาวที่ดีเช่นนี้ เหมือนกับหร่านหร่านของนางไม่มีผิด แต่กลับต้องมาทนทุกข์ในดินแดนแห้งแล้งแห่งนี้หากความรุ่งเรืองของสกุลโม่ยังอยู่ บุตรสาวของสกุลโม่ที่เพียบพร้อมแบบนี้ คงมีคนมาสู่ขอไม่ขาดสายเฮ่อฮูหยินไม่รู้ว่าโม่หานเยี่ยได้หมั้นหมายกับคนดี ๆ ไว้แล้ว นางจึงรู้สึกสงสารหญิ
