งสาวจากใจจริงนางจับมือของโม่หานเยี่ยที่ถือถุงผ้าแล้วตบเบา ๆ“เด็กดี ป้าอยากให้เจ้ารับไว้ พวกเราเป็นญาติกัน ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก”ฮูหยินผู้เฒ่ามองออกว่าเฮ่อฮูหยินอยากจะมอบให้บุตรสาวให้ได้“หานเยี่ย นี่เป็นของขวัญจากเฮ่อฮูหยิน เจ้ารับไว้เถอะ”เมื่อเห็นมารดาพูดเช่นนั้น โม่หานเยี่ยจึงโค้งค านับเฮ่อฮูหยินด้วยความสุภาพ“เช่นนั้น ขอบคุณท่านป้าเจ้าค่ะ”
“ดีมาก” เฮ่อฮูหยินพูดในฐานะเจ้าบ้าน ฮูหยินผู้เฒ่าจึงผายมือเชิญเฮ่อฮูหยินเข้าไปนั่งข้างในตอนนี้ เฮ่อฮูหยินไม่ได้รู้สึกแย่เหมือนตอนที่ได้เจอเฮ่อจือหร่านโดยเฉพาะหลังจากนางส่งจางซานไปเมืองหลวงเพื่อเชิญหมอต าแยมาแล้ว อารมณ์ของนางก็ดีขึ้นเล็กน้อยนางเดินเคียงฮูหยินผู้เฒ่าเข้าไปในลานบ้าน ขณะเดียวกันก็ส ารวจสภาพแวดล้อมโดยรอบไปด้วยการมองส ารวจของนางไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนภาพที่เห็นจะท าให้นางประหลาดใจลานบ้านเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสและเรียบร้อย มีอิฐปูพื้นเรียบ ๆ มุมตรงตะวันตกเฉียงเหนือของลานบ้าน มีซุ้มองุ่นอยู่ ใต้ซุ้มมีโต๊ะหินและเก้าอี้จัดวางโครงสร้างของบ้านค่อนข้างแปลกตา แต่ดูสบายตามากที่ส าคัญ หน้าต่างของพวกเขาเหมือนจะท าจากแก้ว…แม้ว่าแก้วจะเป็นของหายากในยุคนี้ แต่ในฐานะภรรยาของท่านเสนาบดี นางก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง
ย้อนกลับไปตอนจักรพรรดิซุ่นอู่ทรงจัดงานเฉลิมพระชนมหกสิบพรรษาให้กับพระพันปี นางได้ติดตามหญิงสาวจากตระกูลใหญ่ไปยังต าหนักฉางโซ่วซึ่งเป็นท
