งไห่หนิงนั้นยอดเยี่ยมกว่า ขาคงต้องหาเวลาไปพบชายหนุ่มคนนั้นสักครั้ง
อีกแค่ครึ่งเดือนบุตรสาวก็จะแต่งงานแล้ว แต่เขาในฐานะพ่อตายังไม่รู้เลยว่าลูกเขยหน้าตาเป็นอย่างไรเรื่องนี้จะโทษเมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้ ช่วงนี้เขาต้องวุ่นวายกับงานราชการและจัดเตรียมงานแต่งงาน จึงยังไม่ได้มาหาคนสกุลโม่ตอนโม่ชูหานเข้ารับต าแหน่ง เขาไม่ได้เล่าเรื่องครอบครัวตนเองเมิ่งไห่หนิงจึงยังไม่รู้ว่าพ่อตาในอนาคตของตนกลับมาที่หมู่บ้านซีหลิ่งแล้วถังหมิงรุ่ยค านับอีกครั้ง จากนั้นจึงเข้าไปใกล้เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยหลานเอ๋อร์น าจานที่ใส่แตงหอมมาวางตรงหน้าเขาอีกครั้งคราวนี้ถังหมิงรุ่ยไม่ได้เกรงใจแม้แต่น้อย หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากินภายใต้สายตาของทุกคนเพียงชั่วพริบตา แตงหอมชิ้นหนึ่งก็เข้าไปอยู่ในท้องของถังหมิงรุ่ยทุกคนคิดว่าเขาจะต้องพูดอะไรบ้าง แต่ถังหมิงรุ่ยกลับหยิบอีกชิ้นหนึ่ง แล้วกินต่อไม่นานนัก แตงหอมที่หลานเอ๋อร์ถือมาก็หมดเกลี้ยงถังหมิงรุ่ยมองไปทางโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านด้วยท่าทางเก้อเขิน
“พี่เก้า พี่สะใภ้เก้า ยกโทษให้น้องชายคนนี้ที่เสียมารยาทด้วยของสิ่งนี้อร่อยเหลือเกิน ข้าอดใจไม่ได้จริง ๆ …”เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้ เฮ่อจือหร่านก็อดข าไม่ได้“คุณชายถัง หากท่านชอบก็กินให้มาก ๆ มันเป็นผลผลิตจากบ้านพวกข้าเอง ท่านอยากกินเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไรหรอก”ไม่ใช่ว่านางใจกว้าง ไม่ใช่แค่แตงหอมในไร่ของนางจะให้ผลผลิตสูง แต่ในพื้นที่มิติก็ยั
