อวี่เอ๋อร์เคาะประตูห้องเป็นคนแรก “ฮูหยินผู้เฒ่า พี่เถากับคนอื่นๆ มาถึงแล้วเจ้าค่ะ”ความหมายของนางชัดเจน คือการถามฮูหยินผู้เฒ่าว่าจะให้พวกเขาเข้ามาหรือไม่เมื่อได้ยินว่าพวกเถาหรานมาถึงแล้ว พวกเขาล้วนเป็นอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของโม่ฉิง ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ให้เข้ามาฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นยืน กล่าวไปทางประตูว่า “รีบให้พวกเขาเข้ามาเถอะ”นางเชื่อว่าเมื่อสามีเห็นคนเหล่านี้แล้ว เขาจะต้องดีใจมากเสียงของนางเพิ่งจะขาดหายไป ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดใช่ ถูกผลักเปิดออกจริง ๆเดิมทีเถาหรานตั้งใจไปซื้อของในเมือง แต่เพิ่งออกจากบ้าน ก็ได้ยินชาวบ้านพูดคุยกันว่าโม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานขับรถม้าสองคันกลับมา พร้อมกับคนอีกหลายคนที่ขี่ม้าตัวใหญ่โม่จิ่วเยี่ยไปเมืองหลวงเพื่อตามหาศัตรู พวกเถาหรานรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง
เมื่อได้ยินว่าเขากลับมา หลายคนก็ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะช่วยเหลือนายท่านผู้เฒ่าและบุตรชายทั้งสองคนกลับมาด้วย พวกเขาจึงมาที่นี่เพียงเพราะต้องการจะมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นเถาหรานไม่เข้าเมืองแล้ว เขาเรียกพวกพี่น้องวิ่งมาที่สกุลโม่เมื่อมาถึงประตูใหญ่ก็เห็นหลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูปกติแล้ว สกุลโม่ไม่เคยมีคนเฝ้าประตู เรื่องนี้เถาหรานและคนอื่นต่างก็รู้ดีเมื่อเห็นสาวใช้สองคนยืนเฝ้าอย่างเข้มงวดอยู่ที่ประตู เถาหรานก็รู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่า สกุลโม่จะต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่สิ่งแรกที่พวกเขาคิดคือสกุลโม่อ
