อย ความอ่อนแอก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างจากขาทั้งสองข้างโม่ฉิงจึงตระหนักได้ว่า ตอนนี้ตนเองก าลังเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วเอ่ยเสียงดังว่า “เถาหรานพวกเจ้ารีบเข้ามาให้ข้าดูหน่อย”เมื่อได้ยินเสียงของโม่ฉิง พวกเถาหรานก็ตะลึงงันอีกครั้งแม้เสียงนี้จะไม่ได้น่าเกรงขามเหมือนอย่างในความทรงจ า แต่ส าหรับพวกเขาแล้วช่างคุ้นเคยนัก“นายท่านผู้เฒ่า!” มีคนหนึ่งร้องออกมาดัง ๆ ขณะเดียวกัน กลุ่มคนก็สาวเท้าเร็ว ๆ ไปทางโม่ฉิงพี่น้องสกุลโม่และบรรดาสตรีเห็นเช่นนั้นก็ถอยออกไปเพื่อเปิดทางให้พอเห็นโม่ฉิงในยามนั้น เถาหรานกับทุกคนก็ถึงกับตกใจไปชั่วครู่หากไม่ใช่เพราะบุคคลตรงหน้าก าลังนั่งอยู่บนเตียงของฮูหยินผู้เฒ่า พวกเขาอาจสงสัยว่าคนคนนี้เป็นใครกันแน่
ภาพลักษณ์อันสง่างามของนายท่านผู้เฒ่าหายไปไหน? บัดนี้ในสายตาของพวกเถาหรานเห็นเพียงชายชราคนหนึ่งที่เหมือนไม้ใกล้ฝั่งไม่เพียงเท่านั้น อีกฝ่ายยังดูอ่อนแอมาก ผมขาวโพลนทั้งศีรษะร่างกายผอมแห้งราวกับโครงกระดูก…สรุปคือ การเห็นนายท่านผู้เฒ่าในสภาพเช่นนี้พาลให้พวกเขารู้สึกปวดใจยิ่งนักโม่ฉิงเห็นพวกเขายืนตะลึง จึงพยายามฝืนยิ้มเพื่อคลายบรรยากาศอึมครึม “เป็นอะไรไป? แค่ไม่ได้พบกันแปดปี พวกเจ้าก็จ าข้าไม่ได้แล้วหรือ?”เช่นเดียวกัน การได้เห็นบรรดาอดีตใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ ในใจของเขาก็รู้สึกไม่สบายใจนักเมื่อก่อนคนเหล่านี้เคยร่วมเป็นร่วมตายกับเขาในสนามรบ เขาซึ่งกลัวว่าเ
