ของวันต่อมาแล้วเฮ่อจือหร่านทิ้งจดหมายไว้ที่หน้าประตูห้องของฮูหยินผู้เฒ่าเนื้อหาในจดหมายคือนางเป็นห่วงว่าพ่อสามีและพี่ชายทั้งสองคนอาจตกอยู่ในอันตราย นางมีความรู้ด้านวิชาแพทย์ หากโม่จิ่วเยี่ยสามารถช่วยคนออกมาได้ส าเร็จ นางก็สามารถช่วยรักษาพวกเขาได้บ้างส่วนโม่ชูหาน แม้ว่าเฮ่อจือหร่านจะไม่ได้เขียนอธิบายไว้อย่างชัดเจนในจดหมาย แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้าใจดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของนางไม่มีอะไรมากไปกว่าเด็กโง่คนนี้ร้อนรนอยากไปช่วยเหลือที่ชายแดนตะวันตก และสุดท้ายก็ถูกสะใภ้เก้าโน้มน้าว ทั้งสองจึงออกเดินทางไปเงียบ ๆฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกโกรธมาก ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะสะใภ้เก้าก าลังตั้งครรภ์และใกล้ถึงก าหนดคลอดเข้าไปทุกที่ หากมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นที่ชายแดนตะวันตก นางในฐานะแม่สามีอาจรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตอย่างไรก็ตาม นางก็เข้าใจนิสัยของสะใภ้เก้าดี หากอีกฝ่ายตัดสินใจจะท าอะไรแล้ว ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้
ดังนั้น หลังจากที่นางกับโม่ชูหานจากไป ฮูหยินผู้เฒ่าจึงไม่ได้ส่งคนออกไปตามกลับมา ได้แต่สวดมนต์ภาวนาให้พวกเขาปลอดภัยเท่านั้นนับตั้งแต่เฮ่อจือหร่านกับโม่ชูหานออกจากบ้าน ทุกคนในครอบครัวต่างรู้สึกหวาดกลัว กังวลว่าเฮ่อจือหร่านจะเกิดอันตรายขึ้นพอเห็นโม่ชูหานมา พี่เจ็ดก็เดินเข้าไปต่อยเขา“น้องแปด! เจ้ากล้าขึ้นทุกวันแล้วนะ น้องสะใภ้เก้าเล่า?”แม้โม่ชูหานจะถูกต่อยแต่ก็ไม่กล้าโกรธ เพราะการที่เขาพาน้องสะใภ้เก้าอ
