อกจากบ้านไปนั้นหุนหันพลันแล่นเหลือเกิน โชคดีที่ตลอดทางน้องสะใภ้เก้าปลอดภัยดี มิเช่นนั้น เขาคงกลายเป็นคนบาปของสกุลโม่เขาปิดท้องน้อยที่ถูกตีจนเจ็บ“พี่เจ็ด ข้ารู้ว่าข้าท าผิด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดถึงความผิดของข้า ท่านลองดูสิว่าใครอยู่ข้างหลัง”เมื่อได้ยินเช่นนั้น พี่เจ็ดจึงหันความสนใจไปที่รถม้าด้านหลังยามนี้พี่ใหญ่กับพี่รองขี่ม้าเข้ามาใกล้แล้ว ทั้งสองคนเกือบกระโดดลงจากหลังม้าพร้อมกัน
“น้องเจ็ด เจ้าอย่าได้ต าหนิน้องแปดเลย คราวนี้โชคดีที่เขาพาน้องสะใภ้เก้าไปชายแดนตะวันตก ไม่อย่างนั้นท่านพ่อคงมีอันตรายถึงชีวิตแล้ว”พี่ใหญ่เห็นน้องแปดถูกตี จึงจ าใจช่วยอธิบายแทนเสียงนี้ส าหรับโม่หยวนเช่อแล้วช่างคุ้นเคยยิ่งนัก ทั้งยังให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่ความจริงแต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ เพราะไม่เพียงแต่เสียงที่คุ้นหู รูปโฉมของคนที่พูดก็คุ้นตาอย่างยิ่ง“พี่ใหญ่ เป็นท่านจริง ๆ หรือ?”ยังไม่ทันที่พี่ใหญ่จะตอบ พี่รองก็ก้าวเข้ามาแล้วเขาท าท่าเหมือนจะทุบก าปั้นบนไหล่ของโม่หยวนเช่อ“เจ้าเด็กนี่ เจ้าเห็นแค่พี่ใหญ่ ไม่เห็นพี่รองหรืออย่างไร”“พี่รอง” โม่หยวนเช่อเห็นพี่ชายของเขาก็ตื่นเต้นจนน ้าเสียงสั่นเครือในตอนนั้น พี่สามก็เดินเข้ามา“พอเถอะ ในที่สุดสกุลโม่ของพวกเราก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว อย่ามัววุ่นวายอยู่หน้าประตูเลย รีบจัดการให้ท่านพ่อก่อน”เมื่อได้ยินค าว่า “ท่านพ่อ” โม่หยวนเช่อยิ่งตื่นเต้น
“พีสาม ท่
