ย โม่จิ่วเยี่ยก็นึกขึ้นได้ว่าภรรยาของเขาให้ผงคันมาหนึ่งห่อและยังเหลืออยู่เขาสามารถท าให้ชายชราคนนี้ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดและคันพร้อมกันอีกครั้งดังนั้นเขาจึงน าผงคันที่เหลืออยู่ออกมา โรยมันทั้งหมดลงบนร่างของปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างไร้ความปรานีปรมาจารย์ซือเหมิงทั้งตะโกนร้องไห้และหัวเราะ เป็นภาพที่ดูแล้วท าให้คนรู้สึกสะใจเพื่อไม่ให้จิ้งจอกเฒ่าตายสบายเกินไป พี่รองกับพี่ห้าจึงทรมานเขาต่อสักพักก่อนจะหยุดมือพวกเขาไม่รู้ว่าควรพาปรมาจารย์ซือเหมิงกลับไปด้วยหรือไม่“น้องเก้า พวกเราจะพาเขากลับไปด้วยหรือไม่” พี่ห้าถาม
โม่จิ่วเยี่ยส่ายหัว “หากพาเขาไปด้วย ระหว่างทางคงจะไม่สะดวก”พี่ห้าเข้าใจความหมายของโม่จิ่วเยี่ยทันที่ หลังจากสบตากับพี่รองแล้ว ก็ทรมานปรมาจารย์ซือเหมิงต่ออาจเป็นเพราะร่างกายของปรมาจารย์ซือเหมิงอ่อนแอเกินไป ไม่นานก็ถูกสองพี่น้องทรมานจนหายใจรวยรินโม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าจิ้งจอกเฒ่าก าลังจะสิ้นใจ จึงรีบเอ่ยปากเตือน “พี่รอง พี่ห้า ตัดแขนขาและศีรษะของเขาเสีย คนสารเลวเช่นนี้ ห้ามทิ้งศพไว้ทั้งตัวเด็ดขาด”พี่รองเช็ดเลือดที่เปื้อนบนหน้า พูดอย่างไม่พอใจ “เหอะ! ปล่อยให้เขาตายเร็วขนาดนี้ นับว่าปรานีเขาเกินไปแล้ว”พูดจบ สองพี่น้องก็ลงมือต่อ สับร่างจิ้งจอกเฒ่าเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนทิ้งไว้ในพุ่มหญ้าข้างทางพี่ใหญ่ยังคงอยู่ในรถม้าคอยดูแลท่านพ่อ แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านนอกเขารู้ว่ายามนี้ศัตรูคู่อา
