หมิงอย่างรวดเร็ว
“นี่คือสิ่งที่เจ้าติดค้างสกุลโม่ของข้า แค่นิ้วมือไม่กี่นิ้วก็ไม่อาจชดเชยได้”พูดจบ เขาก็เริ่มใช้มีดเฉือนเนื้อหนังบนร่างปรมาจารย์ซือเหมิงทีละแผลนี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการลงโทษที่โหดร้ายที่สุดของราชวงศ์ต้าซุ่น การใช้มีดเฉือนตัดนับพันนับหมื่นครั้ง!พี่ห้าเห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้อยู่เฉย มองปรมาจารย์ซือเหมิงที่ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนเกือบจะหมดสติหากไม่มีสติขณะถูกลงโทษ คนเราจะทรมานได้อย่างไร?เขาไม่ยอมให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาดดังนั้น พี่ห้าจึงน าน ้าเย็นหนึ่งกามา ทันทีที่ปรมาจารย์ซือเหมิงก าลังจะสลบ เขาก็จะรีบสาดน ้าใส่เพื่อปลุกให้คนตื่นพี่รองเก่งเรื่องการใช้มีด เขารู้ว่าส่วนไหนที่เลือดออกง่ายที่สุดและท าให้คนตายเร็วขึ้น ดังนั้น เขาจึงเลือกแทงเฉพาะจุดที่มีเนื้อหนาและเลือดออกน้อยเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการเดินทางกลับหมู่บ้านซีหลิ่ง พี่รองจงใจเพิ่มความเร็วแม้ว่าการท าเช่นนี้จะเร่งเวลาตายให้จิ้งจอกเฒ่าซือเหมิง แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก เพราะชีวิตของบิดาส าคัญกว่า
โม่จิ่วเยี่ยเห็นพี่รองและพี่ห้าร่วมมือกัน ส่วนตัวเขาช่วยลงมือไม่ได้ จึงยืนดูอยู่ข้าง ๆ แทนขณะเดียวกัน เขาก็พูดด้วยความแค้นเคืองว่า “เจ้าช่วยเหลือคนชั่วท าร้ายสกุลโม่ของพวกเรา สมควรตายยิ่งกว่าตาย เจ้าอยากตายหรือไม่?”“แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตายอย่างสบายเช่นนั้น ข้าจะท าให้เจ้าทรมานจนอยากจะตาย”เมื่อพูดถึงความทรมานจนอยากจะตา
