ี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว”ลูกตาถูกควักออกมาอย่างโหดเหี้ยม แม้ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงจะเตรียมใจไว้แล้ว ก็ไม่อาจทนรับความเจ็บปวดรุนแรงที่เกิดขึ้นฉับพลันนี้ได้ไม่รู้ว่าเขาเอาแรงมาจากไหน ส่งเสียงร้องโหยหวนดังก้อง จนนกที่ก าลังเกาะพักอยู่บนต้นไม้ต่างบินหนีกระเจิดกระเจิงพี่รองและพี่ห้าที่เพิ่งป้อนน ้าให้บิดาเสร็จ พอได้ยินเสียงผิดปกติจากด้านนอก จึงพากันออกมาจากรถม้า“น้องเก้า เกิดอะไรขึ้น…”
พี่ห้ายังถามไม่จบ ก็เห็นมีดในมือของน้องชายคนเล็กมีเลือดหยด ปลายมีดเหมือนจะลูกตาติดอยู่ด้วยพี่ห้ากับพี่รองไม่มีอะไรที่ไม่เข้าใจอีก น้องเก้าก าลังเตรียมลงมือทรมานจิ้งจอกเฒ่าจนกว่าอีกฝ่ายจะตายการทรมานศัตรูตัวฉกาจของครอบครัว พี่รองและพี่ห้าไม่ยอมพลาดโอกาสนี้ พวกเขาจะปล่อยให้น้องเก้าลงมือคนเดียวได้อย่างไร?พี่ห้าหยิบมีดสั้นออกมาเช่นกัน เขาก้าวไปหาปรมาจารย์ซือเหมิงก่อนพี่รองเขาลงมือฉับไวเหมือนโม่จิ่วเยี่ย ควักลูกตาอีกข้างของจิ้งจอกเฒ่าออกมาปรมาจารย์ซือเหมิงท าท่าจะสลบไปครั้งหนึ่ง แต่พอถูกโม่จงหยวนจัดการเช่นนี้ เขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง ต่อให้ส่งเสียงร้องออกมา แต่เสียงนั้นก็เบาลงกว่าเมื่อครู่มากพี่รองเห็นสถานการณ์เช่นนั้น จึงก้าวเข้าไปแย่งมีดสั้นมาจากมือโม่จิ่วเยี่ย แล้วลากมันบนร่างกายของปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างไม่ใส่ใจ ท าเอาลูกตาที่ติดอยู่ปลายมีดกลิ้งตกลงพื้นจากนั้นเขาก็ใช้มีดสั้นตัดนิ้วมือทั้งสิบของปรมาจารย์ซือเ
