วิตของเขา เขาก็ตั้งใจไม่กินไม่ดื่มจนอดตายใครจะรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยกลับให้เขากินอาหารเนื่องจากไม่ได้กินอาหารมานาน เขาจึงหิวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยากกิน มีเพียงการไม่กินไม่ดื่มเท่านั้น เขาถึงจะสามารถเข้าใกล้ความตายมากขึ้นโม่จิ่วเยี่ยเห็นท่าทางไม่ไหวติงของเขา ก็คาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้แล้วพี่ห้าจึงก้าวเข้าไปบีบคางของปรมาจารย์ซือเหมิงแล้วตวาด “อ้าปาก! หากอยากตายก็ไม่ใช่ว่าเจ้าจะท าได้ง่าย ๆ หรอกนะ”
เขาพูดจบ โม่จิ่วเยี่ยก็เปิดจุกถุงน ้าแล้วเทน ้าเข้าปากปรมาจารย์ซือเหมิงปรมาจารย์ซือเหมิง ไม่ทันระวังจึงส าลัก ส่งเสียงไอติดต่อกันเป็นพัก ๆพี่น้องสกุลโม่ไม่สนใจสภาพของเขา พอเห็นเขาอ้าปาก โม่จิ่วเยี่ยจึงหยิบเสบียงแห้งก้อนใหญ่ยัดเข้าไปอีกปรมาจารย์ซือเหมิงถูกบังคับให้กิน จึงหลับตาลงอย่างอ่อนแรงความจริงแล้ว การที่พี่น้องสกุลโม่พาปรมาจารย์ซือเหมิงเดินทางมาด้วยกัน ไม่เพียงไม่ได้พักผ่อนให้ดี แม้แต่อาหารก็ยังกินได้ไม่เต็มที่ตอนนี้ไม่ว่าข้อมูลจะจริงหรือเท็จ แต่ในที่สุดก็ได้เค้นถามอะไรออกมาได้บ้าง จึงท าให้ทุกคนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาแม้ว่าจะรีบเร่งเดินทาง แต่ท้ายที่สุดแล้วคนเราก็ไม่ได้ท าจากเหล็ก ม้าเองก็เช่นกัน หากไม่ใช่ม้าที่มาจากพื้นที่มิติของเฮ่อจือหร่าน มันคงจะเหนื่อยล้าจนล้มพับไปแล้วเพราะต้องเดินทางไกลติดต่อกันเช่นนี้สภาพแวดล้อมที่นี่ยังไม่เลวร้าย และไม่มีใครมารบกวน เหล่าพี่น้องจึงตัดสินใจพักผ่อนกันตรงนั
