่ยงอันตรายหรอก”“สิ่งเดียวที่ข้ากังวลคือ เผ่าหมานอี๋อาจเกิดความคิดจะบุกโจมตีต้าซุ่น แต่หากกองทัพของพวกเขาบุกมา ก็คงไม่เข้ามาทางหมู่บ้านซีหลิ่ง”เพราะที่นี่มีภูเขาสูง เส้นทางลาดชัน พวกเขาคงจะขนส่งเสบียงและทัพมาอย่างล าบากสิ่งที่ควรกังวลคือการท าหน้าที่ของราชส านัก และเหมือนว่าจุดที่อันตรายที่สุดคือชายแดนตะวันตกนับตั้งแต่เริ่มเมิ่งไห่หนิงเข้ารับราชการเป็นนายอ าเภอ แม้จะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่ต าแหน่งของเขาก็ไม่สูงนัก อีกทั้งช่วงนี้ยังเน้นไปที่การปกครองดูแลท้องถิ่น ท าให้ความเข้าใจด้านการทหารของเขาด้อยกว่าพี่น้องสกุลโม่มาก
เมื่อได้ฟังค าพูดของพี่เจ็ด เมิ่งไห่หนิงก็รู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา“ถึงแม้เมืองอวิ่นจะอยู่ห่างจากชายแดนตะวันตกอยู่พอสมควรแต่หากสงครามเริ่มขึ้น ราษฎรแถบนั้นคงจะอพยพมาทางนี้แน่ ดูท่าข้าคงต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าเสียแล้ว”ในฐานะผู้ปกครองเมืองอวิ่น แม้เขาจะไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนพวกนั้นได้มากนัก แต่ก็ต้องท าให้ราษฎรใต้ปกครองของเขามีความมั่นคงปลอดภัยคิดได้ดังนี้ เมิ่งไห่หนิงจึงรู้สึกว่าตนเองจ าเป็นต้องวางแผนให้รอบคอบเขาโค้งค านับพี่น้องสกุลโม่และกล่าวว่า “ขอบคุณพี่ชายทั้งสองที่เตือนสติข้า ข้าจะรีบกลับไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ พี่น้องสกุลโม่รู้ดีว่าเมิ่งไห่หนิงยังมีเรื่องให้จัดการอีกมาก พวกเขาจึงไม่ได้รั้งตัวอีกฝ่ายไว้ แต่เดินส่งถึงทาง
