เข้าหมู่บ้านก่อนจะกลับมาย้อนไปตอนช่วงต้นยามเฉินบนถนนหลวงซึ่งห่างจากเมืองหลวงสามร้อยลี้
“น้องเก้า เขาตื่นแล้ว” เสียงของพี่ห้าแหบพร่า นับตั้งแต่พวกเขาน าเลือดพิษหัวใจของปรมาจารย์ซือเหมิงออกมา เขาก็คอยเฝ้าดูอย่างใกล้ชิดตลอด กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นยามนี้โม่จิ่วเยี่ยเป็นฝ่ายรับหน้าที่ขับรถม้า ส่วนพี่หกก าลังขี่ม้าเดินทางอยู่ใกล้ ๆเมื่อได้ยินเสียงเรียกของพี่ห้า โม่จิ่วเยี่ยรีบขับรถม้าไปจอดในป่าริมทาง จากนั้นจึงเข้าไปด้านในพี่หกก็อยากเข้าไปดูด้วย แต่เพื่อความปลอดภัยของทุกคน เขาจึงต้องยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกพี่ห้าคอยจับตาดูปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ตลอด หากมีความผิดปกติเพียงเล็กน้อยเขาก็สังเกตเห็นได้ดังนั้น ตอนที่เขาบอกโม่จิ่วเยี่ยให้รู้ ปรมาจารย์ซือเหมิงก็เพียงแค่ขยับเปลือกตาเท่านั้นอย่างไรก็ตาม ปรมาจารย์ซือเหมิงคงก าลังจะตื่นขึ้นมาแล้วเขาน่าจะรู้สึกเจ็บจากบาดแผล หรืออาจเป็นเพราะถูกมัดมือมัดเท้าจนชา ดวงตาจึงยังไม่ลืมขึ้นเต็มที่ แต่ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดออกมาก่อน“ตื่นแล้วก็อย่ามั่วแกล้งตาย” โม่จิ่วเยี่ยไม่มีความอดทนต่อศัตรูคู่อาฆาตแม่แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะยังมีเรื่องที่ต้องถาม ชายหนุุ่มก็อยากจะจัดการเขาเสียเดี๋ยวนี้เลย
เมื่อได้ยินเสียงนั้น สมองของปรมาจารย์ซือเหมิงที่ยังมึนงงอยู่บ้างก็กลับมาแจ่มชัดทันที่เขาพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือสองพี่น้องสกุลโม่ที่ก าลังจ้องมอง
