ม่จ าเป็นต้องมาขู่ข้าเช่นนี้”
โม่จิ่วเยี่ยพอจะมองออกแล้วว่าจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้เป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน ้าตา เขาจึงรีบยกมือขึ้น ฟาดหัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วนี่คือความแค้นฝังลึกของสกุลโม่ ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยทนไม่ไหวจริงๆ แล้วแม้ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงจะมีวรยุทธ์ติดตัว แต่เมื่อเทียบกับพี่น้องสกุลโม่แล้วก็ไม่อาจเทียบได้ อีกทั้งมือเท้าของเขาถูกมัดแน่นหนาพื้นที่ในรถม้าก็แคบมาก เขาจึงไม่มีที่ให้หลบเลี่ยง ได้แต่ทนรับการทุบตีอย่างหนักหน่วงจากโม่จิ่วเยี่ยครั้งนี้โม่จิ่วเยี่ยโมโหจริง ๆ และที่ส าคัญกว่านั้น มันเจือไปด้วยการระบายอารมณ์ด้วยหลังจากลงมือไปหลายครั้ง ใบหน้าของปรมาจารย์ซือเหมิงก็เปลี่ยนไป จนไม่อาจเห็นโฉมหน้าดั้งเดิมได้เลย“โม่จิ่วเยี่ย เจ้าต้องการให้บิดาของเจ้าตายพร้อมกับข้าหรือ!?”ทันทีที่ปรมาจารย์ซือเหมิงเอ่ยประโยคนี้ออกมา เขาก็รู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องพี่น้องสกุลโม่ก็ตอบสนองรวดเร็ว ทุกคนได้ยินค าส าคัญจากค าพูดของเขาพี่หกหยุดรถม้า แล้วเปิดประตูรถ จ้องมองปรมาจารย์ซือเหมิงด้วยความโกรธแค้น
“บอกมาเร็วเข้าว่าเจ้าท าอะไรกับท่านพ่อของข้า?”พี่ห้าก็รีบตามมา ร่างสูงใหญ่ของสองพี่น้องยืนขวางอยู่ตรงประตูรถม้า ดวงตาจับจ้องปรมาจารย์ซือเหมิงไม่วางโม่จิ่วเยี่ยก็เช่นกัน ก าปั้นของเขายกค้างอยู่เหนือศีรษะ ไม่ได้ลงมือทุบตีคนทันที่ เพราะต้องการจะรอฟังค าตอบจากเขาปรมาจารย์ซือเหมิงเห็นพวกเขาม
