ท่านก็แค่ส่ายหน้า มันแสดงว่าไม่กี่วันนี้ข้าไม่ได้ท าอะไรเลยก็พอ”“ได้ ข้าจ าเอาไว้แล้ว” โม่จิ่วเยี่ยตอบรับหนานฉีกับเฟ่ยหนานอวี่นัดหมายเวลาไปจวนอ๋องเก้าหลังกลับจากเข้าเฝ้าตอนเช้า นั่นคือก่อนยามเฉินเฟ่ยหนานอวี่สั่งคนข้างนอกว่าตนเองหิว ให้ห้องครัวเตรียมอาหารเช้าส่งมาเพิ่ม และไม่มีใครสงสัยอะไรทั้งสองกินอาหารเช้าเสร็จจึงออกจากห้องหนังสือหลังออกจากห้องอ่านหนังสือ โม่จิ่วเยี่ยก็ฉวยโอกาสตอนที่เฟ่ยหนานอวี่ไม่ทันสังเกต โบกมือให้สัญญาณกับเสี่ยวไป๋บนหลังคาบอกมันติดตามเขาไปอย่างใกล้ชิด
เสี่ยวไป๋เชื่อฟังมาก เมื่อเห็นเจ้าของให้สัญญาณก็รีบกางปีกบินขึ้นทันที่ อยู่ในระยะที่ไม่ไกลไม่ใกล้จากเขาท้ายที่สุดแล้ว เฟ่ยหนานอวี่ก็ยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหนานฉี การติดตามไปท าธุระด้วยก็ควรไปถึงล่วงหน้าก่อนสักหน่อยจะดีกว่าดังนั้น หลังจากที่เขากินอาหารเช้ากับโม่จิ่วเยี่ยเสร็จ เห็นว่าได้เวลาพอดีแล้ว จึงออกเดินทางออกจากจวนตระกูลเฟ่ยครั้งนี้เฟ่ยหนานอวี่พาแค่โม่จิ่วเยี่ยคนเดียวไปด้วย ส่วนองครักษ์ที่เหลือทั้งหมดให้อยู่ในจวน ระหว่างทางโม่จิ่วเยี่ยจึงไม่ต้องกังวลว่าการกระท าของตนเองจะเป็นที่สงสัยเมื่อมาถึงจวนอ๋องเก้า แขกเหรื่อก็ต่างทยอยเข้าไปในจวน มีพ่อบ้านคอยต้อนรับอย่างกระตือรือร้นอยู่หน้าประตูเฟ่ยหนานอวี่ต้องรอหนานฉีจึงไม่ได้เข้าไปทันที่ แต่ยืนอยู่กับโม่จิ่วเยี่ยในจุดที่ไม่ไกลจากประตูใหญ่ของจวนอ๋องเก้ารออยู่ประมาณค
