กับตัวเอง เรื่องนี้จะโทษข้าได้อย่างไร”เฮ่อซื่อหมิงเห็นบิดาและมารดาก าลังจะทะเลาะกัน จึงรีบเข้าไปห้าม“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านอย่าทะเลาะกันเลย พวกเราไม่อาจขัดพระราชโองการได้ ในเมื่อจะต้องแต่งกับท่านหญิงอวี้ให้ได้ ข้าก็แค่แยกเรือนออกไปอยู่ต่างหากก็สิ้นเรื่องแล้ว พวกท่านทั้งสองจะได้ไม่ต้องมาทนทุกข์ไปด้วย”ได้ยินบุตรชายเอ่ยเช่นนั้น น ้าตาของฮูหยินเฮ่อก็ร่วงริน“แบบนั้นไม่ได้นะ ท่านหญิงอวี้จะเอาแต่ใจอย่างไร แต่ต่อหน้าข้ากับท่านพ่อของเจ้า นางก็เป็นเพียงผู้น้อย ย่อมต้องเกรงใจบ้าง หากเจ้าแยกเรือนออกไปอยู่ต่างหาก คงจะไม่ได้อยู่อย่างมีความสุขแม้แต่วันเดียวแล้ว”
ฮูหยินเฮ่อครุ่นคิด อย่างน้อย ๆ นางในฐานะแม่สามีก็ยังพอมีอ านาจข่มขู่ท่านหญิงอวี้ได้บ้างโม่จิ่วเยี่ยฟังบทสนทนาของครอบครัวภรรยา ภายในใจก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องช่วยเหลือพวกเขาให้ได้เขาลอบออกจากจวนเสนาบดี แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องเก้าอีกครั้งบางทีอาจเป็นเพราะท่านหญิงอวี้ถูกพระราชทานสมรสให้ จวนอ๋องเก้าที่แต่เดิมเงียบเหงา บัดนี้จึงกลับคึกคักอย่างน่าประหลาดแม้ประตูใหญ่จะไม่ได้เปิดออก แต่ประตูข้างกลับมีคนเข้าออกไม่ขาดสาย บ่าวไพร่ต่างวิ่งวุ่นกับให้ควั่กหากไม่รู้มาก่อนว่าปรมาจารย์ซือเหมิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องเก้า โม่จิ่วเยี่ยคงคิดว่าท่านอ๋องเก้าเป็นเพียงคนเรียบง่ายทว่าตอนนี้เขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้น การกระท าอย่างนี้ของคนจวนอ๋องเก้า ล้วนจงใ
