ต่างจากที่ท่านจินตนาการไว้ บนพื้นเต็มไปด้วยหญ้ารกชัฏ และในบริเวณที่รกทึบที่สุด กลับปรากฏเรือนหลังเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ภายในลานของเรือนหลังนั้น มีบุรุษร่างสูงในชุดขาว ผมขาวสวมงอบใบหนึ่ง ก าลังนั่งเหม่อลอยอยู่หน้ากู่ฉินแม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่เคยเห็นใบหน้าของปรมาจารย์ซือเหมิงด้วยตาตนเอง แต่จากค าบอกเล่าของผู้ที่ถูกเขาสอบสวน ล้วนบอกว่าปรมาจารย์ซือเหมิงมีผมสีขาวโพลนดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่า ชายผู้นี้คือปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างไม่ต้องสงสัยโชคยังดีที่เขามีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง เมื่อเห็นศัตรูจึงไม่ได้ท าอะไรหุนหันพลันแล่นเพราะเขาเห็นว่า รอบ ๆ ลานบ้านแห่งนี้ มีเงาขององครักษ์ชุดด าซ่อนตัวอยู่มากมายไม่ต้องคิดก็รู้ว่าบุคคลเหล่านี้ต้องเป็นผู้คุ้มกันของปรมาจารย์ซือเหมิงแน่
หากเขากระท าการผลีผลาม แม้จะสามารถจับตัวคนผู้นั้นได้ก็จริง แต่หากพลาดพลั้งไปแวกหญ้าให้งูตื่น ก็เกรงว่าจะไม่มีโอกาสครั้งที่สองแล้วเขาพยายามอย่างหนักเพื่อจะระงับความเลือดร้อนในใจ ก่อนจะกระโดดข้ามก าแพงลงมาโม่จิ่วเยี่ยคาดการณ์ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงคงจะไม่ยอมออกจากจวนอ๋องเก้าเป็นแน่ ตราบใดที่ยังไม่ได้เหยี่ยวปีกทองไปตราบใดที่คนผู้นั้นยังอยู่ที่นี่ เขาก็จะต้องรีบคิดหาวิธีการแยบยลเพื่อจับตัวคนผู้นั้นมาให้ได้โดยเร็วที่สุดโม่จิ่วเยี่ยครุ่นคิดไปมาตลอดทาง จนกลับมาถึงหน้าจวนตระกูลเฟ่ยอีกครั้งทันใดนั้น เขาก็คิดแผนการได้อย่างหนึ่ง……ยามค ่า โม่จิ่วเยี่ยสวมชุ
