ห้องครัวเปิดออก“พี่ห้า พี่หก อาหารเสร็จแล้ว”พี่ห้ากับพี่หกมองหน้ากันแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวด้วยส่วนผสมดังกล่าว เขาไม่สามารถเตรียมอาหารมื้อใหญ่ได้ มีเพียงโจ๊กข้าวกับหัวไชเท้าดองกับเนื้อเค็มลงไปเล็กน้อยหลังจากเฮ่อจือหร่านมาอยู่สกุลโม่แล้ว ทุกคนก็ล้วนได้กินแต่อาหารอร่อย ๆ ทุกวัน พี่ห้ากับพี่หกต่างก็เคยชินกับรสชาติเช่นนี้ไปเสียแล้วเพียงแต่การเร่งรีบเดินทางมานานเช่นนี้ พวกเขาก็มักจะกินสักอย่างอยู่ริมทาง ด้านหนึ่งพวกเขาก็คิดถึงรสชาติอาหารของที่บ้านและที่ส าคัญคืออาหารเช้าแสนอร่อยในวันนี้ถูกปรุงขึ้นด้วยตัวของน้องเก้า
หากพี่ห้าไม่ได้เห็นกับตาว่าโม่จิ่วเยี่ยเป็นคนลงมือท าอาหารเช้าพี่ห้าก็ไม่มีทางเชื่อเป็นอันขาดว่า น้องชายจะมีฝีมือท าอาหารได้ขนาดนี้พี่ชายก าลังคิดสิ่งใด โม่จิ่วเยี่ยจะไม่รู้หรือเขาเอ่ยอย่างภูมิใจเล็กน้อยว่า “พี่ห้า พี่หก พวกท่านยังยืนท าอะไรอยู่ รีบมากินข้าวเถอะ”พี่ห้ากับพี่หกต่างพยักหน้าเฉื่อยชา หยิบชามกับตะเกียบตรงหน้าขึ้นมาพอกินไปได้สองสามค า พี่หกก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ “น้องเก้า เจ้าฝึกการเข้าครัวเช่นนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”โม่จิ่วเยี่ยยิ้มแห้ง “หร่านหร่านเป็นคนสอนข้าเอง ข้าท าตามวิธีที่นางบอก”เช่นนี้ก็ไม่แปลกแล้ว พวกเขาย่อมเห็นฝีมือน้องสะใภ้เก้ากับตามาแล้ว หากน้องเก้าจะได้รับการถ่ายทอดทักษะนี้มาจากนาง ก็ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกโม่จิ่วเยี่ยเห็นฝีมือด้านการท าอาหารของตนเองเป็น
