รย์ซือเหมิงเป็นเจ้าของ นางไม่รู้ว่าข้าวปั้นน้อยจะมีความสามารถท าให้มันยอมรับโม่จิ่วเยี่ยเป็นเจ้าของได้หรือไม่ด้วยวิธีนี้ การที่โม่จิ่วเยี่ยพามันไปเมืองหลวงเพื่อตามหาปรมาจารย์ซือเหมิงก็จะง่ายขึ้นมากพอคิดแล้วก็ต้องลงมือท าทันที่ นี่คือนิสัยของเฮ่อจือหร่านนางเรียกข้าวปั้นน้อยที่ก าลังหลับสบายอยู่ในป่าไผ่มาก่อนอื่นนางให้อาหารอร่อย ๆ กับมันเพื่อเอาใจ แล้วจึงพูดว่า“ข้าวปั้นน้อย เจ้าสามารถท าให้เหยี่ยวปีกทองตัวนั้นยอมรับเขาเป็นเจ้าของได้หรือไม่”
ข้าวปั้นน้อยใช้ดวงตาสีด ากลมโตมองโม่จิ่วเยี่ย จากนั้นก็แสดงท่าทางภาคภูมิใจออกมาแต่ไม่นานมันก็กอดขาของเฮ่อจือหร่านเอาไว้เฮ่อจือหร่านรู้ว่าเจ้าตัวน้อยท าแบบนี้ก็เพราะต้องการรางวัลจากนางนางจึงยื่นมือลูบหัวข้าวปั้นน้อย พลางพูดเสียงอ่อนโยนว่า “เด็กดี หากเจ้าท าเรื่องนี้ส าเร็จแล้วจะมีรางวัลให้แน่นอน”ข้าวปั้นน้อยเอาหัวกลม ๆ ของมันถูไถขาของเจ้าของ แล้วก็วิ่งด้วยขาสั้นป้อมไปหาเหยี่ยวปีกทองไม่รู้ว่าเป็นเพราะพื้นที่มิติมีผลในการบ ารุงสิ่งมีชีวิตหรือไม่เหยี่ยวปีกทองจึงดูอ้วนท้วนขึ้นกว่าครั้งแรกที่มาอยู่ในมือเฮ่อจือหร่านมากเจ้าตัวน้อยเห็นข้าวปั้นน้อยวิ่งมาก็ท าท่าระแวดระวังทันที่เห็นได้ชัดว่าปกติแล้วข้าวปั้นน้อยคงรังแกมันบ่อย ๆข้าวปั้นน้อยเหมือนจะนึกสนุกขึ้นมา จึงจงใจแยกเขี้ยวขู่ใส่เหยี่ยวปีกทอง ท าเอาเหยี่ยวปีกทองโกรธจนขนพอง ปากที่โค้งเหมือนดาบยื่นออกมาในทัน
